Ολόκληρη η πολιτική των κλειστών συνόρων κρύβεται πίσω από τη φράση “καταπολέμηση της παράνομης διακίνησης ανθρώπων” η αλλιώς “εξάρθρωση του επιχειρηματικού μοντέλου των παράνομων διακινητών”.

Η καταπολέμηση αυτής της μορφής εκμετάλλευσης είναι το μόνο πεδίο συναίνεσης που έχει απομείνει. και πως να μην όταν μόνο οργή μπορεί να προκαλέσει η εκμετάλλευση της δυστυχίας ενός πρόσφυγα η μετανάστη που αναζητά καλύτερες συνθήκες ζωής. ολόκληρη η πολιτική όμως τη ΕΕ είναι πολύ μεγάλη για να κρυφτεί πίσω απ’αυτό το δάκτυλο. στο ανακοινωθέν “Διακήρυξη της Μάλτας, από τα μέλη του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, για τις εξωτερικές πτυχές της μετανάστευσης: το ζήτημα της διαδρομής της κεντρικής Μεσογείου” αναφέρεται πως “Βασικό στοιχείο μιας βιώσιμης μεταναστευτικής πολιτικής είναι η διασφάλιση αποτελεσματικού ελέγχου των εξωτερικών μας συνόρων” και από κει και πέρα γίνεται ανάλυση για το πως θα ελέγχονται καλύτερα τα σύνορα.

Υπήρχε μια εποχή στην Ευρώπη μας που βασικό στοιχείο μιας βιώσιμης μεταναστευτικής πολιτικής ήταν η καλύτερη ένταξη και αξιοποίηση των μεταναστών και τα ανάλογα δις κατανέμονταν σε χώρες και φορείς με σκοπό το ανθρώπινο αυτό κεφάλαιο να συνεισφέρει στην ευημερία και τη πρόοδο των χωρών υποδοχής. όπως και έγινε και κατάφερε η Ευρώπη με τα δικά τους εργατικά χέρια να μεγαλουργήσει βιομηχανικά, εμπορικά, πολιτιστικά. τώρα όμως δεν είναι αυτό το μέλημα.

Το ανακοινωθέν αναφέρει ως στόχους “επιπλέον δράση για να μειώσουμε ουσιαστικά τις μεταναστευτικές ροές στη διαδρομή της κεντρικής Μεσογείου”, “εκπαίδευση, εξοπλισμός και υποστήριξη της εθνικής ακτοφυλακής της Λιβύης”, “ανάπτυξης των τοπικών κοινοτήτων στη Λιβύη ώστε να ενισχυθεί η ανθεκτικότητά τους ως κοινοτήτων υποδοχής”, και το καλύτερο απ όλα “οι δράσεις υποβοηθούμενης εκούσιας επιστροφής”.

Θα μπορούσε όλο αυτό το το ανακοινωθέν των 1.359 λέξεων να περιοριστεί στις εξής 15: “Πάρτε 32 δις τώρα και άλλα 30 αργότερα για να τους κρατήσετε όλους στην Αφρική.” και να μην έχαναν χρόνο σε ταξίδια και διακηρύξεις για ανθρώπινα δικαιώματα. αφού γίνεται (?) παραπάνω από σαφές ποιος είναι ο στόχος. Να κλείσει ο διάδρομος της Λιβύης. απλά στη πορεία του δρόμου που ξεκίνησε με τη συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας χάνεται όλη αυτή η παράδοση της ανθεκτικής, ανθρωπιστικής και ευημερούσας Ευρώπης.

Στο εσωτερικό της, στη πορεία προς τη διάλυση, μένουμε λίγοι και παράξενοι να τσακωνόμαστε αν αξίζει η όχι ακόμα να τη στηρίζουμε.

Advertisements