berlin_stairway
@gio_stellab

 

Η σημαντικότερη πτυχή της διαφθοράς είναι η κοινωνική νομιμοποίηση της. Αλλιώς μπορεί να ονομαστεί απόκτηση λαϊκού ερείσματος. Ανάλογα το λεξιλόγιο του, διαλέγει κανείς την επιθυμητή φράση.

Ως διαφθορά ορίζουμε τη ταυτόχρονη φθορά των αξιών δυο η παραπάνω πόλων εξουσίας με σκοπό την αύξηση των κερδών τους εις βάρος του δημοσίου συμφέροντος. Η οικονομική εξουσία επί παραδείγματι προβαίνει σε αθέμιτες πρακτικές όπως τα καρτέλ ή ο χρηματισμός στελεχών της διοίκησης και η πολιτική εξουσία αντίστοιχα τις αποδέχεται.

Από τη πλευρά της εξουσίας φθορά συνιστά η έκπτωση από τις αρχικές της αξίες για οικονομική ανεξαρτησία και ίσες αποστάσεις από τις άλλες εξουσίες. Για τη δικαστική εξουσία φθορά συνιστά η έκπτωση από τη γενική αρχή των ίδιων ποινών για ίδια αδικήματα με την επιλεκτική επιβολή ποινών, η επιλεκτική στάση (αθώωση, τοποθέτηση φακέλου). Το κίνητρο για διαφθορά είναι συνήθως το χρήμα. Για το λόγο αυτό όπως λένε και οι ειδικοί, όταν θες να δεις ποιος εξαρτάται από ποιον “follow the money”, αλλά δεν είναι μόνο το χρήμα.

Κίνητρο είναι και η ικανοποίηση προσωπικών φιλοδοξιών με άυλα μέσα όπως η πρόσληψη ενός συγγενή δικαστικού ή ομάδας ψηφοφόρων για να κερδηθεί η εύνοια του προσώπου που θα αποφασίσει υπέρ ενός, αδικώντας άλλους. Η κίνηση αυτή είναι γνωστή και ως favouritism/ προνομιακή μεταχείριση.

Πως όμως αυτή η απόφαση δύναται να καταστεί απόφαση που αφορά το γενικό οικονομικό συμφέρον και άρα κερδίζει τη συναίνεση της κοινωνίας μετατρέποντας τη μεροληψία σε κοινή ανάγκη; η μέθοδος είναι η δημόσια υποστήριξη της είτε με θετικό πρόσημο ως επιβράβευση του συγκεκριμένου φορέα έναντι των άλλων (μέσα από άρθρα, εκδηλώσεις, εκπομπές, τοποθετήσεις επιφανών και έγκριτων δημοσίων προσώπων) είτε με αρνητικό πρόσημο μέσω ηθικού, προσωπικού ή οικονομικού εκβιασμού όπου η μη λήψη της (μη επιθυμητής) απόφασης θα σημάνει πολεμική σύγκρουση, εθνική καταστροφή, θάνατο φιλικού προσώπου του υπογράφοντος, απολύσεις αθώων και ανεργία.

Έτσι λοιπόν δύναται μια κυβέρνηση να προβαίνει σε εξοπλισμούς που αποκαλούνται “αγορές του αιώνα” αλλά κατ’ουσίαν είναι αχρείαστοι, να διασώζει με κρατικό χρήμα μια και μόνη συγκεκριμένη τράπεζα από τον κίνδυνο της κατάρρευσης ή ένα και μόνο μέσο ενημέρωσης αφήνοντας άλλα στο έλεος του “αόρατου χεριού” της αγοράς. ακόμα και η νομοθέτηση υπέρ μιας επαγγελματικής ομάδας κατ’εξαίρεση των γενικών διατάξεων που ισχύουν για όλες τις άλλες.

Το ρόλο της κοινωνικής νομιμοποίησης αναλαμβάνουν τα πρόθυμα μέσα ενημέρωσης τα οποία με στοχευμένες παρεμβάσεις αναδεικνύουν τα ευρύτερα κοινωνικά οφέλη της εκάστοτε απόφασης και ταυτόχρονα τις “καταστροφικές” διαστάσεις που θα λάβει η απόρριψη ή έστω αναβολή της. Η συμπαιγνία των φορέων που προαναφέρθηκαν προς τον ίδιο σκοπό και κυρίως η συναλλαγή που την επικουρεί έχει ονομαστεί άτυπα “διαπλοκή”. αυτή όμως η συμπαιγνία δεν υφίσταται σαν ανήθικη διαδικασία αν δεν πιστοποιηθεί η παράνομη συναλλαγή που συνιστά το φαινόμενο της διαφθοράς.

Κατά τα άλλα οι σχέσεις των προαναφερθέντων παραγόντων (κράτος, επιχειρήσεις, ΜΜΕ, δικαιοσύνη) είναι θεσμοθετημένες και νομικά προσδιορισμένες.

Advertisements