Μιας και θα κάνουμε καιρό να τα ξαναπούμε…

we had our mindset
all things know, all things know
you had to find it
all things go, all things go

Άτιμε Βενιζέλο. Γλίτωσες πάλι. Ένα ακόμα φανταστικό μου ταξίδι αναβλήθηκε. Οι υπάλληλοί σου έμαθα θα απεργούν σήμερα.Έτσι χάνεται και η τελευταία μου ευκαιρία. Δε σου κρύβω πως το τελευταίο καιρό βρισκόμουν σε ένα μεγάλο δίλημμα. Ποια πλευρά του προαστιακού να ακολουθήσω? Αυτή που βγάζει στο αεροδρόμιο σου ή αυτή που καταλήγει στη Κόρινθο? Αυτή που που θα με φέρει πιο κοντά με το Άμστερνταμ, το Βερολίνο και το Μπουένος Άιρες ή αυτή που θα με δώσει βορρά σε κάθε παράλογο επαγγελματία πατριώτη? Απ τη μια πλευρά το ταξίδι, η επιθυμία, η απόλαυση και από την άλλη η υποχρέωση και ο καταναγκασμός…

Πως έφτασα όμως ως εδώ? Το καλοκαίρι έπρεπε να πάρω και εγώ τις σοβαρές μου αποφάσεις. Παρά την επιπολαιότητα που συχνά με χαρακτηρίζει, είπα να κάνω ένα διάλειμμα συνέπειας. Οι φίλοι μου φύγαν για τις κατασκηνώσεις, τα νησιά και τις περιπέτειες τύπου Beverly Hills και εγώ έμεινα πίσω στύβοντας το μυαλό μου. Τι θα γίνει με μένα? Πότε θα προχωρήσω? Ποια είναι τα σωστά βήματα και ποια τα λάθος? Αξίζει να ζω εδώ? Να ελπίζω εδώ?

Οι απαντήσεις ήρθαν στα μέσα του Οκτώβρη όταν από ένα ξαφνικό δυσάρεστο γεγονός ξεκίνησε αυτό που κάποιος θα μπορούσε να πει η αρχή του τέλους. Η ζωή άρχιζε να δείχνει τις διαφορετικές της πλευρές. Η σχολή να φτάνει προς το τέλος, τα αγαπημένα πρόσωπα να φεύγουν, η παρέα απ΄τα πατήσια να αλλάζει σχήμα και ενδιαφέροντα. Τα πρόσωπα γύρω μου δεν ήταν ίδια. Ήταν μέχρι χτες ομολογώ οδυνηρό να βρίσκομαι στα ίδια έδρανα με παιδιά που γεννήθηκαν το ‘90 και να χρωστάμε το ίδιο μάθημα. Τα “hobby” είτε έπαψαν να υπάρχουν είτε με ξεπέρασαν.

Όλα αυτά παραμερίστηκαν για αρκετό καιρό από την εργασία. Η καθημερινή τριβή έδινε άλλη δυναμική. Δεν ένιωθα ανενεργός. Είχα πάλι “υποχρεώσεις”. Η εργασία όμως ήταν αυτή που με έφερε πάρα πολύ κοντά στο τέρας. Στο Κράτος. Κάθε συναλλαγή, κάθε κίνηση κάθε στάδιο απαιτούσε στη καλύτερη περίπτωση υπομονή, στη χειρότερη θράσος και βαρβαρότητα. Κάθε στιγμή έπρεπε να αντιμετωπίσω ένα διαφορετικό παραλογισμό. Ήταν η περίοδος που αποφάσισα πως δε μπορώ να ζήσω έτσι. Δε μπορώ να ζω εδώ. Δε θέλω να εξευτελίζομαι έτσι ούτε να είμαι επιθετικός για να το αποτρέψω. Στη πραγματικότητα δε θέλω να συμβιβαστώ με την ιδέα πως έτσι θα είναι πάντα.

Μήπως υπερβάλλω? Το έψαξα και κατέληξα πως όχι. Εσύ πιστεύω το ξέρεις. Όταν ήρθες να οδηγήσεις αυτή τη χώρα μπροστά, ο τότε μονάρχης δεν ήταν που σε ρώτησε “Και με το ρουσφέτι τι θα κάνεις? Πως θα το λύσεις αυτό το πρόβλημα?” Ε, δεν έχουν αλλάξει και πολλά. Οι επίγονοί σου κατάφεραν αρκετά καλά την ελπίδα για αλλαγή αλλά στη πράξη έγιναν λίγα. Πολύ λίγα. Σήμερα όλοι ξέρουν που πάσχει η Ελλάδα, όλοι φωνάζουν μα κανένας δεν φέρνει την αλλαγή. Γι΄αυτό και ο κόσμος, όσοι έχουν ξεμείνει εδώ, εμπιστεύονται αυτόν που φωνάζει καλύτερα. Οι άλλοι, συγχώρεσε με για το διαχωρισμό, οι καλύτεροι, έχουν φύγει για έξω. Εκεί που πιστεύουν πως μπορούν να αποδείξουν την αξία τους και δεν χρειάζεται να υποκλιθούν και να υποχρεωθούν στο κάθε παράσιτο.

Είναι πολύς καιρός τώρα που έχουμε χάσει τις αξίες. Που δε ξέρουμε τι να εμπιστευτούμε ώστε να προχωρήσουμε. Απλά τώρα φαίνεται λίγο περισσότερο. Και για την ακρίβεια βρωμάει λίγο περισσότερο. Γιατί λοιπόν να μείνω. Γιατί να ακολουθήσω ένα δρόμο που σιχαίνομαι? Υπάρχει άλλος δρόμος?

Έτσι αποφάσισα να φύγω. Όσο γίνεται πιο μακριά. Έκατσα και σκέφτηκα πιο δρόμο να πάρω και τον δημοσίευσα στο ημερολόγιο μου. Νιώθω πως τα πράγματα παίρνουν σιγά σιγά το δρόμο τους. Εκτός από μια εκκρεμότητα. Τους φίλους μου. Που θα τους αφήσω? Δε θέλω να τους χάσω.. Δε ξέρω τι να κάνω μα εκεί που πάω θα έχω χρόνο να το σκεφτώ. Ξέρω πως υπάρχουν λύσεις. Τώρα πια ξέρω. Υπάρχουν λύσεις.

Σε λίγες ώρες θα πάρω το δρόμο της ανάγκης. το αναγκαίο κακό ώστε να μη με κρατάει τίποτε πίσω πια. Θα υπηρετήσω μια ιδέα που συνεχίζει ακόμα και σήμερα να μας διχάζει. Που είναι τόσο ανούσια μα εξαιρετικά κερδοφόρα. Για λίγους!

Δε ξέρω αν και πότε θα ξαναγράψω εδώ, ξέρω όμως πως οι σκέψεις δε θα σταματήσουν. Δε ξέρω πότε πάλι όλους θα τους ξαναδώ, μα θα τους σκέφτομαι κάθε λεπτό.

Αντίο λοιπόν και στο επανειδείν!

Δικαίωμα στη Μετακίνηση – Αντίσταση στον Αυταρχισμό των Βολεμένων*

Η μεταμεσονύκτια λειτουργία του Μετρό και του Ηλεκτρικού είναι ένα πάγιο αίτημα πολλών συμπολιτών μας. Μετά από επανειλημμένες εκκλήσεις και παράπονα πολλών ετών η Πολιτεία αποφάσισε επιτέλους το αυτονόητο (ίσως και το ελάχιστο): να επιμηκύνει δοκιμαστικά το ωράριο λειτουργίας των συρμών κάθε Παρασκευή και Σάββατο μέχρι τις 02:00, για μια δοκιμαστική περίοδο 2 μηνών.

Μόνον έτσι θα είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε εάν η συγκεκριμένη υπηρεσία εξυπηρετεί έναν πραγματικά σημαντικό αριθμό πολιτών, εάν με άλλα λόγια η επιμήκυνση του ωραρίου λειτουργίας είναι κοινωνικά επιβεβλημένη και οικονομικά συμφέρουσα.

Το σωματείο των εργαζομένων ωστόσο αντιδρά. Όχι μόνο διαφωνεί με τη δοκιμαστική επιμήκυνση του ωραρίου, αλλά αποφασίζει και διατάζει τη μη-εφαρμογή της. Με επαναλαμβανόμενες στάσεις εργασίας από τις 24:00 έως τις 02:00 κάθε Παρασκευή και Σάββατο επιχειρεί να επιβάλει αυταρχικά την άποψή της σε ολόκληρη την κοινωνία. Μας αρνούνται ακόμη και το δικαίωμά μας να «ψηφίσουμε» χρησιμοποιώντας το δίκτυο κατά τη δίμηνη δοκιμαστική περίοδο.

Η στάση αυτή είναι απαράδεκτη. Τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς είναι κοινωνικό αγαθό. Η διεύρυνση της χρήσης τους –εφόσον κριθεί εφικτή- θα έχει ευεργετικά αποτελέσματα για όλους μας: από τη μείωση της κίνησης των ΙΧ κατά τις ώρες της βραδινής εξόδου και τον περιορισμό των ατυχημάτων που οφείλονται στην οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ, μέχρι την οικονομική ελάφρυνση όλων εκείνων που μέχρι σήμερα είναι υποχρεωμένοι να πληρώνουν ταξί για τις αντίστοιχες μετακινήσεις τους.

Η Κοινωνία των Πολιτών δε μπορεί να μένει απαθής και αδρανής μπροστά σε αυτήν την πρόκληση.

• Λέμε ΟΧΙ στην αντίληψη που θέλει τα δημόσια αγαθά, τις υπηρεσίες και τις υποδομές της χώρας έρμαιο στα χέρια των συνδικαλιστών.
• Λέμε ΟΧΙ στο βόλεμα και τη δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία που αντιτίθεται σε οποιαδήποτε αλλαγή.
• Λέμε ΟΧΙ στη φίμωση της κοινωνίας, στην αποστέρηση του δικαιώματος όλων μας να δοκιμάσουμε μια νέα δυνατότητα.
• Λέμε ΟΧΙ στην αυταρχική και κοινωνικά ανάλγητη στάση των Σωματείων Εργαζομένων στο Μετρό και τον Ηλεκτρικό.

ΑΝΤΙΔΡΟΥΜΕ

Καταλαμβάνουμε συμβολικά το Σταθμό του Μετρό στο Σύνταγμα το Σάββατο 9 Φεβρουαρίου 2008 από τις 24:00 έως τις 02:00.
Απαιτούμε την κανονική δοκιμαστική εκτέλεση των δρομολογίων.

*ΔΙΕΥΚΡΙΝIΣΗ

Η ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΤΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ ΩΡΑΡΙΟΥ ΤΟΥ ΜΕΤΡΟ, ΚΑΤΑ ΔΥΟ ΩΡΕΣ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΠΑΡΑΣΚΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΣΑΒΒΑΤΟΥ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΝΔΥΑΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΥΣΤΗΡΗ ΤΗΡΗΣΗ ΤΩΝ ΒΑΣΙΚΩΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

1.ΝΑ ΤΗΡΕΙΤΑΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ “ΞΕΧΕΙΛΩΝΕΙ” ΤΕΧΝΗΕΝΤΩΣ ΚΑΙ ΜΕ ΔΙΑΦΟΡΑ ΚΟΛΠΑ ΤΟ ΩΡΑΡΙΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

2.ΝΑ ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΕΡΓΑΣΙΑ ΕΑΝ ΚΙ ΕΦΟΣΟΝ ΑΠΑΙΤΗΘΕΙ

3.ΝΑ ΠΡΟΣΛΗΦΘΕΙ ΝΕΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΠΟΥ ΚΡΙΘΕΙ ΑΝΑΓΚΑΙΟ ΓΙΑ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΕΙ ΤΟ ΜΕΤΡΟ.

ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΤΑ ΘΕΩΡΟΥΜΕ ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ. ΣΑΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΚΙ ΕΜΕΙΣ , ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΟΙ ΜΕ ΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ, ΤΑ ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΑΠΟΛΥΤΑ.

Ασχολίαστο. (όχι για πολύ ακόμα)

Αθήνα, 30 Ιανουαρίου 2008

ΘΑΝΑΣΙΜΟΣ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟΣ ΟΠΛΙΤΗ

Από το Γενικό Επιτελείο Στρατού ανακοινώνεται ότι, την 30 Ιανουάριου 2008 και ώρα 04:10, ο Στρατιώτης Μηχανικού Κ.Α. του Δημητρίου, ετών 23, ο οποίος καταγόταν από την Αθήνα και υπηρετούσε σε Μονάδα του Ν. Έβρου, τραυματίστηκε θανάσιμα με το υπηρεσιακό του τυφέκιο, ενώ εκτελούσε καθήκοντα θαλαμοφύλακα.

Τα αίτια και οι συνθήκες του θανάτου του διερευνώνται από τις αρμόδιες αρχές.

Ανχης (ΠΖ) Θεοδόσιος Τριαντάφυλλος
Εκπρόσωπος Τύπου ΓΕΣ

Η Όλγα Τρέμη (αλλά δε βλέπει)

Το μαχαίρι φτάνει στο κόκκαλο. Όλη η αλήθεια έρχεται στο φως. Ο πρωθυπουργός συγκρούεται με τη διαπλοκή και τη διαφθορά. Η κυβέρνηση πολεμά ενάντια στα συμφέροντα. Επίσης η κυβέρνηση δεν εκβιάζει και δεν εκβιάζεται. Η δημοσιογραφία είναι λειτούργημα. Η δικαιοσύνη είναι ανεξάρτητη, τυφλή και αδέκαστη. Ο Μάκης έχει αξιοπρέπεια και ο Τέρενς Κουίκ τηλεθέαση!

Πού συμβαίνουν όλα αυτά? Μα που αλλού! Στην Ελληνοφρένεια!

Αν έχετε και εσείς σιχαθεί από το κλίμα των ημερών, δείτε μερικές εκπομπές γιατί έχουν πολύ καλό χιούμορ και είναι από τις λίγες εκπομπές που αξίζουν στην τηλεόραση.

Ενας «Καποδίστριας» α λα ολλανδικά

Η αντιγραφή γενικώς είναι μια περίεργη στον χαρακτηρισμό της συνήθεια. Γενιές ολόκληρες νέων έχουν εθιστεί στην αντιγραφή στα σχολεία και ιδίως στα πανεπιστήμια και κανείς δεν έπαθε τίποτε. Ειδικά στα τελευταία έχει εξελιχθεί η αντιγραφή, από συνδικαλιστικό αίτημα, σε κεκτημένο και τελικά σε μια σχεδόν βαρετή συνήθεια. Σε ένα Πανεπιστήμιο όπου το καθηγητικό σώμα δεν δέχεται την αξιολόγηση και το φοιτητικό κίνημα το σύνθημα «Πρώτοι στα μαθήματα, πρώτοι στον αγώνα» μεταλλάσσεται σε οτιδήποτε άλλο, η αντιγραφή είναι κατάκτηση αγωνιστική, ταυτόσημη με την πρόοδο και τη δυναμική μιας κοινωνίας με προοπτικές για το μέλλον.

Σε χώρες όπου εφαρμόστηκε και εφαρμόζεται με συνέπεια η αντιγραφή στην παραγωγική διαδικασία, τα οικονομικά οφέλη είναι χειροπιαστά και οι χρηματιστηριακοί δείκτες το αποδεικνύουν περίτρανα.

Μόνον ένας τομέας υστερεί στο εθνικό ευγενές άθλημα. Και αυτός είναι ο πολιτικός-κυβερνητικός. Δυστυχώς, σ΄ αυτόν το τομέα υστερούμε.

Ας δούμε ένα παράδειγμα για να είμεθα σαφέστεροι. Πριν από λίγες ημέρες «Το Βήμα» αναφέρθηκε στην τρυφερή διαχείριση κάποιων δήμων που θα οδηγήσει νομοτελειακά σε κλείσιμο δημοτικών επιχειρήσεων και σε απώλεια θέσεων εργασίας. Πηγή αυτής της εξέλιξης είναι ο «Καποδίστριας», όχι βέβαια ο ορθολογικός πρώτος μας κυβερνήτης, αλλά το σχέδιο με το οποίο συνενώθηκαν δήμοι και κοινότητες. Και πραγματική αιτία δεν είναι η συνένωση, η οποία είναι μια σημαντική πρόοδος της δημόσιας διοίκησης για πολλούς και γνωστούς λόγους, αλλά το γεγονός ότι οι πολιτικοί μας δεν έμαθαν ν΄ αντιγράφουν σωστά. Και για να γίνω πιο σαφής, ας δούμε το αντίστοιχο σχέδιο της Ολλανδίας.

Οταν οι Ολλανδοί αποφάσισαν να συνενώσουν τους δήμους τους σε 800, για καλύτερη διαχείριση και οικονομίες κλίμακας, για αξιοποίηση των κοινοτικών πόρων κτλ., έθεσαν και έναν όρο τον οποίο εμείς ξεχάσαμε να αντιγράψουμε. Ο όρος, απλός και άκρως αποτελεσματικός, είναι ο εξής.

Αν κάποιος δήμος δεν εκτελέσει σωστά τον προϋπολογισμό του και παρουσιάσει ελλείμματα, τότε για την επόμενη χρονιά η οικονομική διαχείριση αφαιρείται από αυτόν και περνάει στο ολλανδικό υπουργείο Οικονομικών. Με αυτή την κίνηση οι ολλανδικοί δήμοι είναι σήμερα οι πιο επιτυχημένοι ευρωπαϊκοί δήμοι, μάρτυς μου ο δήμαρχος κ. Κακλαμάνης που χρόνια έκανε στην Εσπερία. Κανείς δήμαρχος δεν θέλει να αμαυρωθεί το πολιτικό του όνομα με την αφαίρεση από τη διαχείρισή του των πόρων του δήμου που διοικεί, και μάλιστα με τη ρετσινιά του ανίκανου. Γιατί άραγε δεν αντιγράψαμε αυτό το σκέλος του ολλανδικού προτύπου, το οποίο προηγήθηκε του δικού μας; Δεν το είχαμε υπόψη μας, το θεωρήσαμε σκληρό, δεν μας αρέσουν εν γένει οι αντιγραφές;

Μάλλον τίποτε απ΄ όλα αυτά. Η αιτία είναι, νομίζω, αλλού. Θα έχετε βέβαια ακούσει για τον προτεσταντισμό και θα γνωρίζετε ότι η Ορθοδοξία μας έχει μια διαφορετική αντίληψη των πραγμάτων και κατ΄ επέκτασιν εμείς έχουμε μία διαφορετική αντίληψη για το δημόσιο χρήμα και τη διαχείρισή του. Αλλο βέβαια που, από ανάγκη δική μας, μας έβαλαν στην ΕΟΚ και μετά στην ΟΝΕ και έχουμε διάφορους Αλμούνια να παίζουν με τον πόνο μας, να ελέγχουν τα μακροοικονομικά μας και να μας βάζουν και βγάζουν σε επιτήρηση. Αυτά είναι επιφαινόμενα και όχι δομικά στοιχεία του χαρακτήρος μας, καθώς θα έλεγε και ο Χάντινγκτον, αν τον ρωτούσαμε. Ο πραγματικός ευλογημένος χαρακτήρας μας πηγάζει από τα βάθη των αιώνων και είναι άρρηκτα δεμένος με την ένδοξη πορεία μας ανά τους αιώνες.

Ε, να λοιπόν. Μόλις έδωσα το ιδεολογικό όπλο, ώστε ο επόμενος «Καποδίστριας», ο δύο, ο οποίος μαθαίνω ότι ετοιμάζεται στο υπουργείο, να αντιγράψει την ολλανδική πατέντα. Να βρει το σθένος ο αρμόδιος υπουργός να δώσει σε όλους να καταλάβουν ότι προϋπολογισμός σε κόκκινο είναι αιτία αφαίρεσης εξουσιών.

Μα, θα μου πείτε, αν εφαρμοστεί κάτι τέτοιο εδώ, θα τα καταφέρει η κεντρική διοίκηση να διαχειριστεί τους πόρους καλύτερα; Μμμ. Δύσκολη η απάντηση. Σε ένα κράτος στο οποίο, όσο θυμάμαι, όλοι οι υπουργοί Οικονομικών ευαγγελίζονταν, χωρίς ποτέ να εφαρμόσουν, τον προϋπολογισμό μηδενικής βάσης. Που καταριόνταν το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και τις ανάλγητες τράπεζες, οι οποίες αρνούνταν να μας δανείσουν από ένα σημείο και μετά. Που αναγκαζόμαστε σε υποτιμήσεις και που, αν δεν είχαμε την ομπρέλα της ΟΝΕ, θα είχαμε κάνει δύο υποτιμήσεις τα τελευταία χρόνια. Για να μη θυμηθώ τη διαχρονική διαχείριση των ταμείων των ασφαλισμένων, με αποκορύφωμα τα δομημένα ομόλογα. Αν θυμηθώ όλα αυτά, τότε η απάντηση θα ήταν «καλύτερα όχι».

Τελικά όμως καταλήγω, παρ΄ όλα αυτά τα αρνητικά, στο ότι η αντιγραφή ίσως να είναι καλύτερη. Γιατί η άμιλλα, να μη φύγει το χρήμα από τους δήμους, μπορεί τελικά να υπερτερήσει του γνήσιου χαρακτήρα του γένους, ενώ ένα άλλο γνήσια ελληνικό χαρακτηριστικό να υπερτερήσει. Το φιλότιμο. Ας τολμήσουμε λοιπόν.

Το άρθρο είναι αναδημοσίευση από το κείμενο του Αντ. Τριφύλλη στο Βήμα 

Εκσυγχρονίζοντας το πανεπιστήμιο.

Καθώς έγραφα στο σπίτι πριν από καιρό, με ανοικτή την τηλεόραση να δείχνει αγώνες τένις στο Wimbledon, σκέφτηκα πως όπως οι Βρετανοί φιλοξενούν τους αγώνες αλλά ποτέ δεν τους κερδίζουν, κάπως έτσι είναι και οι Ευρωπαίοι στο χώρο της εκπαίδευσης.

Το πρώτο διεθνές πανεπιστήμιο ήταν η ακαδημία του Πλάτωνα στην Αθήνα, άλλα αξιόλογα πανεπιστήμια είναι διασκορπισμένα στην Ευρώπη από την Coimbra στην Copenhagen και το σύγχρονο πανεπιστήμιο, που πέτυχε τη συνύπαρξη της έρευνας με την εκπαίδευση και είχε ως πρωτεργάτη τον Wilhelm von Humboldt στο Βερολίνο. Σήμερα όμως , τα πανεπιστήμια στις Η.Π.Α. είναι αυτά που εξάγουν και προωθούν τα Ευρωπαϊκά (τους) προτερήματα.

Λιγότερο από το 2% του Κοινοτικού ΑΕΠ αποδίδεται στην έρευνα, την ίδια στιγμή που στις Η.Π.Α. αποδίδεται το 2,5% και στην Ιαπωνία το 3%. Η κατά κεφαλή δαπάνες για τη τριτοβάθμια εκπαίδευση ξεπερνούν τα $9,000 στη Γαλλία, σχεδόν τα $11,000 στη Γερμανία και τα $12,000 στο Ηνωμένο Βασίλειο. Μερικές χώρες της ένωσης, τα πάνε καλύτερα, όπως η Δανία, αλλά και πάλι δεν καταφέρνουν να ξεπεράσουν τις Η.Π.Α. που δαπανούν $25,000.

Η μέτρηση ποιότητας απόδοσης (αξιολόγηση) είναι δύσκολη, παρότι το Times Higher Education Supplement το προσπαθεί κάθε χρόνο. Μόνο τρία Ευρωπαϊκά ιδρύματα – Οξφόρδη, Cambridge, και Imperial College στο Λονδίνο- κατάφεραν να εισαχθούν στη πρώτη δεκάδα στη τελευταία κατάταξη. Όλα τα υπόλοιπα ήταν Αμερικανικά. Μόνο δέκα από ολόκληρη την Ευρώπη κατάφεραν να βρίσκονται στα 50 καλύτερα. Το καλύτερο πανεπιστήμιο της Γερμανίας, η Χαϊδελβέργη, βρίσκεται στη 58^η θέση.

Σαν αποτέλεσμα, περίπου 400.000 Ευρωπαίοι σπουδαστές μεταβαίνουν στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, και σχεδόν 60% των Ευρωπαίων που έλαβαν διδακτορικό στις Η.Π.Α. τη περίοδο 1998-2001, επέλεξαν να παραμείνουν εκεί. Είναι διπλάσιοι οι Ευρωπαίοι σπουδαστές στις Η.Π.Α. από τους αντίστοιχους στην Ευρώπη.

Το «Εκπαιδευτικό Χάσμα» της Ευρώπης δε σταματά στον Ατλαντικό. Η Κίνα και η Ινδία είναι γνωστές για τα εργοστάσια μαζικής παραγωγής και το χαμηλά αμειβόμενο ημι-εκπαιδευμένο προσωπικό. Ακριβώς όπως και στην Ευρώπη, στην «Κινδία» (China+India) δημιουργείται μια ανερχόμενη νέα μεσαία τάξη που είναι πρόθυμη και ικανή να στείλει τα παιδιά της στο πανεπιστήμιο. Αλλά στο σημερινό κόσμο, οι σπουδαστές και οι ερευνητές, επιλέγουν πανεπιστήμιο περισσότερο σαν καταναλωτές σε κατάστημα της διεθνοποιημένης αγοράς.

Η Ευρώπη έκανε κάποιες μέτριες προσπάθειες να ανακτήσει την ακαδημαϊκή της ανταγωνιστικότητα. Το Μάρτιο του 2000, οι ηγέτες της συναντήθηκαν στη Λισαβόνα και έθεσαν ως στόχο, η Ευρ. Οικονομία της γνώσης να είναι η πιο ανταγωνιστική και δυναμική μέχρι το 2010, και δυο χρόνια αργότερα συμφώνησαν να αγγίξει η έρευνα το 3% του κοινοτικού ΑΕΠ.

Τέτοιοι φιλόδοξοι στόχοι, αν και μη-ρεαλιστικοί, μπορούν να έχουν μια διορθωτική επίδραση σε ορισμένα κράτη ώστε να επενδύσουν επιπλέον. Αλλά και η ίδια η Ένωση δημιούργησε ένα πολλά υποσχόμενο πλαίσιο διαθέτοντας 50 δις. € για τη στήριξη του τομέα Έρευνας και Ανάπτυξης.

Η Ένωση και οι κυβερνήσεις όμως πρέπει να πράξουν περισσότερα. Οι συνολικές μας δαπάνες, υπερκαλύπτονται από τις αντίστοιχές ομοσπονδιακές των ΗΠΑ που αποδίδουν 137 δις δολάρια με τιμές 2007. Για το λόγο αυτό, εν όψει της αναθεώρησης του κοινοτικού προϋπολογισμού, οι ηγέτες πρέπει να αυξήσουν τις δαπάνες στην έρευνα. Παρ’ ότι ο πυρήνας της χρηματοδότησης ανήκει στα κράτη, η Επιτροπή οφείλει να συνεισφέρει.

Επιπλέον, παρ’ ότι η Επιτροπή έχει αναλάβει τη πρόληψη της κακοδιαχείρισης και της σπατάλης, κάθε αίτηση για κοινοτική χρηματοδότηση συναντά ατέλειωτες διαδικασίες. Η εξάλειψη των γραφειοκρατικών εμποδίων θα είναι ένα ουσιαστικό δώρο για τους Ευρωπαίους ερευνητές.

Τέλος, η Ένωση πρέπει να δώσει περισσότερη έμφαση στη βασική έρευνα. Είναι αυτονόητο πως οι επιστήμονες πρέπει να δίνουν απαντήσεις στα τρέχοντα κοινωνικά προβλήματα. Μα αν παραμελήσουμε τη βασική έρευνα, οι προσπάθειες για γρήγορη δημιουργία καινοτομιών θα είναι άκαρπες. Η βασική έρευνα είναι ο πρωταρχικός οργανισμός στη τροφική αλυσίδα της επιστημονικής προσπάθειας. Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Έρευνας, το οποίο αναλαμβάνει να απονέμει ερευνητικούς επαίνους, είναι ένα σημαντικό βήμα στο οποίο η Ένωση πρέπει να επενδύσει.

Αλλά το να ρίχνεις απλά χρήματα στα πανεπιστήμια δεν είναι αρκετό. Όπως και ο πρώην αρχισυντάκτης των Financial Times, Richard Lambert σχολίασε στο κείμενο του «London’s Center for European Reform», “ The future of European universities: Renaissance or decay?” οι κυβερνήσεις των χωρών μελών έχουν κολλήσει σε ένα φαύλο κύκλο. «Τα πανεπιστήμια δεν θα χρηματοδοτηθούν αν δεν εκσυγχρονιστούν και δεν θα εκσυγχρονιστούν αν δεν χρηματοδοτηθούν»

Η κυβέρνηση της Δανίας κατάφερε να ξεφύγει από το φαύλο κύκλο αυτό, παρουσιάζοντας τις μεταρρυθμίσεις πριν δεσμευτεί για την αύξηση της χρηματοδότησης. Το 2003, τα πανεπιστήμια της Δανίας μετατράπηκαν σε αυτοδιοικούμενα ιδρύματα, των οποίων τη διαχείριση είχαν διοικητικά συμβούλια εποπτευόμενα από εκπροσώπους του εξωτερικού. Πέρσι, η κυβέρνηση συγχώνευσε 12 πανεπιστήμια σε 8 με σκοπό να πετύχει οικονομίες κλίμακας, και το κοινοβούλιο της Δανίας δέχτηκε να αυξήσει τη χρηματοδότηση περίπου στο 50% των δημοσίων δαπανών μέχρι το 2010.

Το Δανέζικο παράδειγμα, υπογραμμίζει τον κυρίαρχο ρόλο της μεταρρύθμισης στη διοίκηση, στη περίπτωση που η Ευρώπη επιθυμεί ακόμη να πετύχει τους της Λισαβόνας. Το Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης συγχωνεύτηκε με το Βασιλικό Κτηνιατρικό και Γεωργικό Πανεπιστήμιο και το Δανέζικο Πανεπιστήμιο Φαρμακευτικών επιστημών και δημιούργησαν το μεγαλύτερο πανεπιστήμιο στη Σκανδιναβία. Ευελπιστούμε πλέον να καταστήσουμε εαυτούς, το πιο αξιόλογο ερευνητικό κέντρο στο χώρο των επιστημών υγείας, και το χρωστάμε σε ένα αξιοσημείωτο δυναμικό 5.000 ερευνητών, σε μια εξαιρετική ιατρική σχολή, 11 πανεπιστημιακά νοσοκομεία και σε ένα ακμάζων περιβάλλον επιχειρήσεων βιοτεχνολογίας που ήδη κατέχουν ηγετική θέση στην αγορά διαβήτη και στις νευροεπιστήμες.

Εάν δεν είχαμε δώσει έμφαση στη διοικητική μεταρρύθμιση, όλα αυτά θα ήταν αδύνατα. Η μέχρι στιγμής εμπειρία μας δίδαξε πως οι διοικήσεις των πανεπιστημίων δεν πρέπει να αφήνουν τις φοιτητικές ομάδες να επηρεάζουν το έργο τους. Ωστόσο, με δεδομένη τη πίεση από τον παγκόσμιο ανταγωνισμό, θα πρέπει να επικεντρωθούν στη διαφύλαξη της ποιότητας και την επίτευξη αριστείας στη έρευνα και την εκπαίδευση.

Η Lykke Friis είναι πρώην αντιπρόεδρος και νυν αντιπρύτανης του πανεπιστημίου της Κοπεγχάγης. Ο μεταφραστής του άρθρου της, αναζητεί έναν άλλο δρόμο στην εκπαιδευτική πολιτική και το τελευταίο καιρό μαθαίνει πως τα πανεπιστήμια της χώρας του αδυνατούν να απορροφήσουν κοινοτικές χρηματοδοτήσεις χωρίς να καταλαβαίνει ακριβώς το λόγο..

EU social research

Δι’ευχών.

Αυτή τη χρονιά θα ήθελα να ακολουθήσεις ένα διαφορετικό δρόμο. Να πάψεις να φοβάσαι τόσο πολύ. Προσπάθησε να καταλάβεις ποιοι ωφελούνται απ’ το φόβο σου. Θα ήθελα να αγκαλιάσεις λίγο πιο ζεστά το κορίτσι δίπλα σου. Να μη φοβηθείς να του πεις αυτό που σε βασανίζει. Πως αλλιώς θα σε αγαπήσει αν δε του δώσεις να καταλάβει τι σκέφτεσαι?

Θα ήθελα να κάνεις ένα δώρο στον κακό σου εαυτό. Να του δώσεις ένα μεγάλο διάλειμμα. Να αφήσεις αυτόν που όλοι αγαπάνε να μιλήσει πιο πολύ. Μη φοβηθείς ότι θα τον εκμεταλλευτούν επειδή είναι καλός. Όλοι οι άνθρωποι εκμεταλλεύονται τις αδυναμίες σου. Και εσύ τους ταξιδεύεις με τα λόγια σου σε μέρη μακρινά αλλά εκμεταλλεύεσαι το χρόνο και την αδυναμία που σου έχουν. Θα ήθελα(ν) να τους ταξιδέψεις λίγο πιο μακριά.

Θα ήθελα επίσης να ξαναθυμιθείς τα πειράματα που έκανες στο γυμνάσιο. Να μη φοβηθείς τα επαναλάβεις. Αυτή τη φορά στο μεγάλο εργαστήριο. Στον έξω κόσμο. Μαζί με τους φίλους σου. Όχι μόνος. Να αφήσεις το κόσμο να απαντήσει στις ερωτήσεις σου και όχι τις δήθεν γνώσεις σου. Να τους ακούς λίγο περισσότερο. Όλοι έχουν κάτι να σου πουν.

Ας μη σε κουράσω άλλο. Ξέρω πως αυτή τη χρονιά δε θα έχεις τόσες πολλές ευκαιρίες. Τουλάχιστον φρόντισε να ξέρεις τι θα τις κάνεις.

Καλή χρονιά!

Η πολιτική στην Ελλάδα

Πάνω από τριάντα χρόνια έχουν περάσει από τότε που αποκαταστάθηκε η δηµοκρατία στην Ελλάδα, και κατά την περίοδο αυτή η χώρα γνώρισε σηµαντικές αλλαγές. Οι πιέσεις που ασκήθηκαν από τη διαδικασία του «εξευρωπαϊσµού», φυσική συνέπεια της ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όξυναν τις πολιτικές αντιπαραθέσεις και διαµόρφωσαν ένα «εκσυγχρονιστικό» πρόγραµµα, ταυτισµένο εν πολλοίς µε τον πρωθυπουργό Κώστα Σηµίτη, το οποίο συγκρούστηκε µε παραδοσιακές πρακτικές και µεθόδους. Επιπλέον, νέες προκλήσεις προέκυψαν για την ελληνική κοινωνία, µε πιο χαρακτηριστικές τη διαµόρφωση µιας πολυπολιτισµικής κοινωνίας, την έλλειψη πίστης σε παλιές ιδεολογίες και την άµβλυνση των παλαιών πολιτικών ρήξεων και διχασµών. Προκλήσεις που διαµόρφωσαν νέα πολιτική δυναµική για τη χώρα. Η Ελλάδα δέχεται πιέσεις να προσαρµοστεί στο νέο ευρωπαϊκό περιβάλλον, τη στιγµή που συγκεκριµένα συµφέροντα και οµάδες εναντιώνονται στις µεταρρυθµίσεις, περιορίζοντας την πολιτική βούληση και τη δυνατότητα της χώρας να ανταποκριθεί στις προκλήσεις. Ο ανά χείρας τόµος, σπάνιο και εξαιρετικά ενδιαφέρον συλλογικό έργο για την πολιτική και τις διαδικασίες λήψης αποφάσεων στη σύγχρονη Ελλάδα, συγκεντρώνει µελέτες στις οποίες αναλύονται λεπτοµερώς επίµαχα ζητήµατα, όπως ο βαθµός διείσδυσης της πολιτικής του «εκσυγχρονισµού» στην ελληνική κοινωνία, οι αλλαγές στο πολιτικό και το κοµµατικό σύστηµα, η εξωτερική πολιτική και οι σχέσεις της Ελλάδας µε την Ευρωπαϊκή Ένωση, οι µεταρρυθµίσεις στις σχέσεις κράτους και οικονοµίας, το ασφαλιστικό σύστηµα, τα συνταγµατικά δικαιώµατα, το σύστηµα υγείας κ.ά.Τι άλλαξε, λοιπόν, τα τελευταία τριάντα χρόνια στην Ελλάδα; Τι δεν µπόρεσε να εφαρµοστεί και γιατί; Ποιες ήταν οι πολιτικές δυσκολίες και ποιοι εµπόδισαν τις µεταρρυθµίσεις; Τι µας επιφυλάσσει το µέλλον;

Ο Kevin Featherstone είναι κάτοχος της έδρας σύγχρονων ελληνικών σπουδών Ελευθέριος Βενιζέλος στο Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο και διευθυντής του Ελληνικού Παρατηρητηρίου, καθώς και του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου, στο London School of Economics and Political Science. Έχει γράψει εκτενώς για την πολιτική στην Ελλάδα και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η πολιτική στην Ελλάδα. Η πρόκληση του εκσυγχρονισμού. Kevin Featherstone

Party Time!

More info at Moody Radio!

Καταλήψεις.

Θα σας παρακαλέσω να δώσουμε όλοι μαζί μια άφεση αμαρτιών στους μαθητές που πρωταγωνίστησαν στις καταλήψεις στα σχολεία. Είναι τουλάχιστον υποκριτικό -αν όχι γελοίο- να βλέπεις κυβέρνηση, αστυνομία, δικαστικούς, συλλόγους γονέων και βεβαίως τους δασκάλους να ρίχνουν την ευθύνη για τα χάλια του σχολείου σε ανήλικα παιδιά που κατά τα άλλα τρέμουν από το χαρτζιλίκι του μπαμπά και το βαθμό που θα τους βάλει η καθηγήτρια. Που φοβούνται ακόμα και να καπνίσουν στο προαύλιο του σχολείου. Σε αυτούς τους “ταραξίες” έκανε έκκληση ο πρωθυπουργός να επιστρέψουν στα θρανία. Λες και ο κόσμος τον ψήφισε για να κάνει εκκλήσεις και όχι να απαντήσει στα προβλήματα υποδομής και ποιότητας της εκπαίδευσης.

Θα ήθελα να ασχοληθώ με το θέμα των καταλήψεων στα πανεπιστήμια. Η τακτική της κατάληψης εδράζεται στο μποϋκοτάζ στη παραγωγή. Χρησιμοποιείται ως ύστατο μέσο, ως έσχατη λύση για να σταματήσει η παραγωγική διαδικασία σε ένα εργοστάσιο (το συνηθέστερο) και να σταματήσει αντίστοιχα η ροή κερδών στην ιδιοκτησία. Η μείωση των κερδών του ιδιοκτήτη, παρά το κόστος που έχει ο αγώνας και στους μισθούς των ίδιων των εργαζομένων, είναι η ισχυρότερη πίεση που μπορεί να δεχτεί ώστε να διαπραγματευθεί διαφορετικούς όρους εργασίας με όσους εργαζόμενους έχουν το κουράγιο και τη τόλμη να αψηφήσουν τον κίνδυνο της απόλυσης. Εκεί είναι που χρειάζεται μαζική συμμετοχή.

Στις συνθήκες ενός δημόσιου Α.Ε.Ι. τη πλευρά του εργοδότη έχει το κράτος, με δεδομένο ότι αυτό καθορίζει τους όρους εργασίας δηλαδή την εκπαιδευτική πολιτική. Όταν λοιπόν μποϊκοτάρουμε τη παραγωγή γνώσης υποτίθεται ότι

Α) Δημιουργούμε πλήγμα στον ιδιοκτήτη

Β) Αναλαμβάνουμε το κόστος του αγώνα μας

Γ) Καταλήγουμε εκεί ως έσχατη λύση, και

Δ) Αν είμαστε σοβαροί και έχει και αποτελέσματα ο αγώνας μας, κερδίζουμε καλύτερες συνθήκες παραγωγής γνώσης.

Λυπάμαι αλλά με τα μέχρι τώρα δεδομένα τίποτα από όλα αυτά δε συμβαίνει.

Όχι μόνο δε δημιουργούμε πλήγμα στον ιδιοκτήτη αλλά του αυξάνουμε τη πελατεία και τα έσοδα. Οι εγγραφές ( 14% το 2006, 30% το 2007 αύξηση) στα ιδιωτικά κέντρα ελευθέρων σπουδών τη περίοδο των καταλήψεων αύξησαν τη πίεση για αναγνώριση των επαγγελματικών δικαιωμάτων των αποφοίτων τους (αφού αυξήθηκε η πελατεία) και αντίστοιχα έφεραν πόρους στα κρατικά ταμεία μέσω των φόρων. Αυξήθηκαν δηλαδή και τα έσοδα του ιδιοκτήτη. Άρα με τις καταλήψεις δίνουμε και άλλοθι στη κυβέρνηση ότι αυξάνει το Α.Ε.Π.

Επίσης δεν αναλαμβάνουμε κανένα κόστος. Θα ήμασταν περισσότερο σοβαροί στις αποφάσεις μας εάν υπήρχε ο κίνδυνος να χάσουμε το εξάμηνο, να μη πάρουμε πτυχίο ή έστω εάν πληρώναμε εμείς οι ίδιοι τα έξοδα του αγώνα μας. Τρίχες. Με τα λεφτά του μπαμπά γίνονται όλα και με τις πλάτες των καθηγητών. Εννίοτε και του διορισμένου φοιτητοπατέρα.

Και βεβαίως όχι μόνο δεν τις έχουμε ως έσχατη λύση αλλά κυρίως ως τσιχλόφουσκα. Τις μασάμε με τη πρώτη ευκαιρία. Αν όντως θέλαμε καλύτερη δημόσια παιδεία θα αντιδρούσαμε όταν το υπουργείο δημιουργούσε νέα τμήματα χωρίς υποδομές για να μειώσει την ανεργία. Πώς? Διεκδικώντας 3μηνη πρακτική άσκηση και αμέσως μετά εγγραφή στο Ταμείο ανεργίας. Να δούμε μετά αν το Υπουργείο θα όριζε τόσους πολλούς εισακτέους. Αν θέλαμε καλύτερη παροχή γνώσεων θα καταγγέλλουμε τους καθηγητές που δεν προσέρχονται επανειλημμένα στις παραδόσεις αλλά δεν αμελούν να προσέλθουν στο Ταμείο για το μισθό. Και καμία κατάληψη στις οικονομικές υπηρεσίες του πανεπιστημίου δε κάνει κακό. (Εκεί είναι που χρειάζεται μαζική συμμετοχή γιατί ρισκάρεις και το βαθμό σου.) Αλλά είπαμε έχουμε συνηθίσει στον αγώνα χωρίς θυσίες. Αντίστοιχα διεκδικούμε και αξιολόγηση του ακαδημαϊκού έργου και όχι βιβλία που γράφουν μπαρούφες και ανέκδοτα. Τέλος, εάν μας φταίει το υπουργείο που δεν φροντίζει για τις υποδομές και τον υλικοτεχνικό εξοπλισμό, ας κάνουμε κατάληψη στο υπουργείο αν τολμάμε. Αλλά εκεί δεν έχει άσυλο! Και μιας και ανέφερα το άσυλο, καλό θα είναι να γνωρίζουμε ότι υπάρχει και η επιτροπή ασύλου πότε θα αρθεί και όχι το υπουργείο. Αυτή η επιτροπή μπορεί να επιφορτιστεί με εκτελεστικές αρμοδιότητες και να εκδιώξει όσους το καταπατούν. Λειτουργεί?

Ούτε λόγος βέβαια για αποτελέσματα και οφέλη. Κάθε πέρσι και καλύτερα για τον οικογενειακό προϋπολογισμό αλλά και για την “αναβάθμιση” των σπουδών. Ευθύνη βέβαια έχουν και οι γονείς που συνεχίζουν να πληρώνουν, που εκλέγουν τους ίδιους και τους ίδιους και δεν αντιδρούν ενώ στη τσέπη τους πονάνε. Είμαστε όμως αντάξιοι να τους “τη πούμε”?

Υ.Γ. 1 Ας βγει ένας οποιοσδήποτε υπουργός και ας πει ότι η σχολική χρονιά ξεκινά χωρίς ελλείψεις στα βιβλία, τα εργαστήρια και τους δασκάλους και ας ρίξει μετά το βάρος στους καταληψίες μαθητές. Ας κάνει μετά και τηλεοπτικές εκκλήσεις..χαλάλι του.

Υ.Γ. 2 ΑΓΩΝΑΣ-ΡΗΞΗ-ΑΝΑΤΡΟΠΗ, ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΕΚΛΟΓΕΣ ΚΑΙ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ. !

Υ.Γ. 3 Και μιας και είναι και η μέρα σήμερα αφιερωμένη στα ΑΜΕΑ, τι θα γίνει? θα εγκρίνει το υπουργείο το πρόγραμμα για παροχή ειδικού hardware για μαθητές ΜΕΑ? θα κάνουν τίποτα σοβαρό ή θα τους αφήσουν αδύναμους?