Μπορείς να λατρέψεις σχεδόν οτιδήποτε επάνω της. Ένα τυχαίο άγγιγμα που σου έδωσε την ευκαιρία να γλιστρήσεις για λίγο πάνω στο δέρμα της. Μια μοναδική στιγμή που το χαμόγελό της ήταν αναπάντεχα θερμό, ακόμα και αν ακολούθησαν και άλλες ή καμία. Ένα λεπτό ανάμεσα σε τόσα μιας βαρετής συζήτησης που τα μάτια αποφάσισαν να πάρουν τη θέση των λέξεων και να βιάσουν τους τύπους. Αυτά που για άλλους ονομάζονται στιγμές για σένα είναι διακυμάνσεις του κορμιού της. Το σώμα της μια ξένη γλώσσα που θέλεις να μάθεις μήπως και καταφέρεις και της μιλήσεις. Γιατί ο ήχος της φωνής σου δε συνιστά παρά μια συνεχιζόμενη παραφωνία και το ξέρεις.
Μπορείς αν θέλεις να συνεχίσεις να ζεις με ψευδαισθήσεις. Πως θα δεις πάλι το πρόσωπό της να σου χαμογελά, τα βλέφαρα της να συγκλίνουν πονηρά για χάρη σου, το λυγμό της να απευθύνεται σε σένα. Όλα αυτά. Όλα αυτά που στις επαναλαμβανόμενες, αδυσώπητες, εξουθενωτικές και ψυχοφθόρες διεργασίες του μυαλού σε ωθούν στην έξοδο από τη λογική.
Καλό ταξίδι λοιπόν στο λάθος δρόμο. Θα μπορείς πάντα να αγαπάς να λατρεύεις. Αλλά να θυμάσαι πως το λάθος δε γίνεται όταν επιλέγεις το «καλό» έναντι του «κακού» αλλά όταν χάνεις όλο και περισσότερο την ικανότητα να διακρίνεις τη μεταξύ τους διαφορά.
Με ένα σπουδαίο παράδοξο τρόπο καταφέρνεις λίγο-πολύ πάντοτε να μου δείχνεις έναν (τουλάχιστον προσωρινό) δρόμο.όχι για πολύ,ξέρεις εσύ,εγώ απλώς συνοψίζομαι στην τελευταία σου πρόταση.