Καλοκαίρι.

Έρχεται συνήθως χωρίς να το περιμένεις.  Έχει ξεκινήσει πριν προλάβεις να προετοιμαστείς. Και μαζί μ’ αυτό έρχονται και τα λάθη.  Υποκύπτεις πιο εύκολα στις αδυναμίες. Η σιδερένια ηθική, διαστέλλεται.  Ακολουθεί και αυτή όπως τα υπόλοιπα μέταλλα τους νόμους της φύσης. Και όχι της δικής μας ουτοπίας.

Η αίσθηση του κινδύνου, του αγνώστου, της περιπέτειας είναι ερεθιστική. Γίνεται καταλύτης για να έρθουν τα δυο σώματα πιο κοντά. Αυτό ορισμένοι το λεν αμαρτία.  Και κάπως έτσι, τόση κατάρα, πέφτει πάνω σε τόση ομορφιά.

Γιατί να είναι θαύμα μόνο ο καρπός της έλξης,  και όχι η ίδια η έλξη και η επαφή?

Θαυμάσιο θεωρούμε κάτι που τολμάμε να συγκρίνουμε με ένα θαύμα. Κάτι που φέρνει το όνειρό σου πιο κοντά στη πραγματικότητα. Κάτι που κάνει τη φαντασίωση, φανταστική στιγμή.

Η ηθική είναι μια προσωπική υπόθεση. Η στιγμή όμως, (ας) είναι διαπροσωπική.