Το σκοτεινό φεγγάρι φωτιζει το σκοτεινό κόσμο…

Κι’ όμως υπάρχουν άντρες που κλαίνε! Άντρες που πιστεύουν πως είσαι πιο σημαντική    απ’τη ζωή τους.  Άντρες που θέλουν να σε πηδήξουν όχι ως αυτοσκοπό,  αλλά ως ελάχιστη ανταπόδωση της αγκαλιάς που τους προσέφερες. Και δε θα καταλάβεις ποτέ τι βρίσκεται στο μυαλό τους, αφού ούτε οι ίδιοι θα καταλάβουν.

Κι’ όμως υπάρχουν άντρες που δεν μπορείς να τους ακολουθήσεις στη σκέψη, να βγάλεις μαζί τους συμπεράσματα για τη ζωή. Ζεις μαζί τους μα η δική τους ζωή δεν είναι εκεί. Και καταφέρνουν να την ανακαλύψουν όταν την αντιγράψουν σε μια κόλλα χαρτί.  Και καταφέρνουν να φερθούν φυσιολογικά μόνο σε ένα εικονικό περιβάλλον, γιατί τη πραγματικότητα με τίποτα δεν την αντέχουν αλλά ποτέ δε θα στο πούν.

Εσύ τους λές συγγραφείς, σκηνοθέτες, διανοούμενους…γυναίκες, εγώ τους λέω ευαίσθητους δεν έχει σημασία. Σημασία έχει πως η ζωή μαζί τους είναι δύσκολη κα μη τη δοκιμάσεις αν δεν είσαι έτοιμη να απογοητευτείς. Στο μελλον θα σου εξηγήσω γιατί θα απογοητευτέις.

Υπάρχουν άντρες που αντιμετωπίζουν το θάνατο δημιουργώντας ζωή πολλές φορές. Τους αρέσει να κοιτάζουν τη ζωή τους σαν παρατηρητές. Πασχίζουν μια ζωή να βρούνε το τίτλο του έργου. Και το έργο τους ποτέ δεν τελειώνει. Αν θες να μάθεις το γιατί δες τη ταινία.

Στις τελευταίες τους μέρες, αδύναμοι πια ακούν τη ζωή μέσα από ένα ακουστικό αλλά στη πραγματικότητα σε υπακούν.

[Η ταινία του Charlie Kaufman , (Synecdoche, New York) είναι συνέχεια της ιδιοφυούς του παρουσίας, όπως πιθανώς έχει αντιληφθεί κάποιος από την "Αιώνια λιακάδα ενός αψεγάδιαστου μυαλού", και του "Μυαλού του John Malkovic" η οποία σε συνδυασμό με το ταλέντο του Philip Seymour Hoffmanείναι ικανή να σε γοητέυσει]