Εσύ κάνεις σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Σαν να μη σου έχουν μιλήσει, σαν να μη σου έχουν τηλεφωνήσει, σαν να μην είσαι εμεί. Πάλι κάνεις τα ίδια. Αφήνεις τα πράγματα να συμβαίνουν και στη καλύτερη περίπτωση αφήνεις κάποιες καλές εντυπώσεις. Έπειτα από όλα αυτά παραπονιέσαι πως τίποτα δεν αλλάζει και τα πράγματα είναι στάσιμα.
Στο ενδιάμεσο όμως έχεις ακολουθήσει το ξένο δρόμο, έχεις δει την άλλη πλευρά αλλά δεν έχεις αγγίξει, δεν έχεις υπερβεί τα εσκαμμένα. Και ενώ κάνεις κηρύγματα στους ταλαίπωρους ανθρώπους γύρω σου, πως τα πράγματα δεν συμβαίνουν από μόνα τους, είναι οι άνθρωποι μέσα από τις κινήσεις τους που τα κάνουν να συμβαίνουν, εσύ σχεδόν αποκλειστικά μένεις στάσιμος.
Εσύ που λες πως δε γίνεται πάντα να μας φταίνε οι άλλοι, εντελώς τυχαία, δεν εντοπίζεις κανένα ελάττωμα στον εαυτό σου και τη βρίσκεις έτσι γιατί το βράδυ (λέμε τώρα) κοιμάσαι ήσυχος.
Ε! Πάρτο χαμπάρι. Δεν τολμάς, άρα δεν προχωράς!
Πιθανότατα υπάρχει ακόμα η ευκαιρία να σοβαρευτείς και να αναλάβεις το μερίδιο της ευθύνης που σου αναλογεί. Χωρίς μεγάλα λόγια, χωρίς επιτηδευμένες λέξεις, χωρίς ψευδαισθήσεις. Κάνε αυτό που έχεις να κάνεις χωρίς να χάνεσαι στις σκέψεις σου γιατί έτσι δε βγαίνει τίποτα.
Ο χρόνος φεύγει. Θες, δε θες.
