Our love to admire

Μπορείς να λατρέψεις σχεδόν οτιδήποτε επάνω της. Ένα τυχαίο άγγιγμα που σου έδωσε την ευκαιρία να γλιστρήσεις για λίγο πάνω στο δέρμα της.  Μια μοναδική στιγμή που το χαμόγελό της ήταν αναπάντεχα θερμό,  ακόμα και αν ακολούθησαν και άλλες ή καμία. Ένα λεπτό ανάμεσα σε τόσα μιας βαρετής συζήτησης που τα μάτια αποφάσισαν να πάρουν τη θέση των λέξεων και να βιάσουν τους τύπους. Αυτά που για άλλους ονομάζονται στιγμές για σένα είναι διακυμάνσεις του κορμιού της.  Το σώμα της μια ξένη γλώσσα που θέλεις να μάθεις μήπως και καταφέρεις και της μιλήσεις.  Γιατί ο ήχος της φωνής σου δε συνιστά παρά μια συνεχιζόμενη παραφωνία και το ξέρεις.

Μπορείς αν θέλεις να συνεχίσεις να ζεις με ψευδαισθήσεις. Πως θα δεις πάλι το πρόσωπό της να σου χαμογελά, τα βλέφαρα της να συγκλίνουν πονηρά για χάρη σου, το λυγμό της να απευθύνεται σε σένα. Όλα αυτά.  Όλα αυτά που στις επαναλαμβανόμενες, αδυσώπητες, εξουθενωτικές και ψυχοφθόρες διεργασίες του μυαλού σε ωθούν στην έξοδο από τη λογική.

Καλό ταξίδι λοιπόν στο λάθος δρόμο. Θα μπορείς πάντα να αγαπάς να λατρεύεις. Αλλά να θυμάσαι πως το λάθος δε γίνεται όταν επιλέγεις το «καλό» έναντι του «κακού» αλλά όταν χάνεις όλο και περισσότερο την ικανότητα να διακρίνεις τη μεταξύ τους διαφορά.

Καλοκαίρι.

Έρχεται συνήθως χωρίς να το περιμένεις.  Έχει ξεκινήσει πριν προλάβεις να προετοιμαστείς. Και μαζί μ’ αυτό έρχονται και τα λάθη.  Υποκύπτεις πιο εύκολα στις αδυναμίες. Η σιδερένια ηθική, διαστέλλεται.  Ακολουθεί και αυτή όπως τα υπόλοιπα μέταλλα τους νόμους της φύσης. Και όχι της δικής μας ουτοπίας.

Η αίσθηση του κινδύνου, του αγνώστου, της περιπέτειας είναι ερεθιστική. Γίνεται καταλύτης για να έρθουν τα δυο σώματα πιο κοντά. Αυτό ορισμένοι το λεν αμαρτία.  Και κάπως έτσι, τόση κατάρα, πέφτει πάνω σε τόση ομορφιά.

Γιατί να είναι θαύμα μόνο ο καρπός της έλξης,  και όχι η ίδια η έλξη και η επαφή?

Θαυμάσιο θεωρούμε κάτι που τολμάμε να συγκρίνουμε με ένα θαύμα. Κάτι που φέρνει το όνειρό σου πιο κοντά στη πραγματικότητα. Κάτι που κάνει τη φαντασίωση, φανταστική στιγμή.

Η ηθική είναι μια προσωπική υπόθεση. Η στιγμή όμως, (ας) είναι διαπροσωπική.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Δ. Χαριτόπουλου «Ημών των Ιδίων».

Ο πραγματικός πλούτος της χώρας παράγεται στο χωράφι και στο εργοστάσιο, γι αυτό οι αγρότες και οι εργάτες δε διανοήθηκαν ποτέ να επικαλεστούν κάποια νεφελώδη ιδεολογήματα για τη δουλειά τους. Η προσφορά τους είναι αυταπόδεικτη. Αντιθέτως οι απασχολούμενοι στον τριτογενή τομέα των υπηρεσιών, δεν αρκούνται στην υψηλότερη αμοιβή που εισπράττουν, αλλά αγωνιούν να δώσουν και ανώτερο νόημα σε αυτό που κάνουν. Το επάγγελμα έγινε ιδεολογία. Ο καλώς εννοούμενος επικερδής χαρακτήρας αποσιωπάται συστηματικά και προβάλλεται κατά κόρον σα ζωτική ωφέλεια για το κοινωνικό σύνολο. Οι χρηματιστές κόπτονται για την «ανάπτυξη», οι διαφημιστές μοχθούν για την «επικοινωνία», οι ασφαλιστές χτίζουν την «ασφαλιστική συνείδηση», οι δημοσιογράφοι αγωνιούν για την «ενημέρωση» κοκ. Εξ ου και το καταγέλαστο ορισμένων ότι ασκούν λειτούργημα. Η κοινωνία που διευθύνεται από τους εγγράμματους, έχει περί πολλού αυτά τα επαγγέλματα και περιφρονεί εξόφθαλμα τον αγρότη και τον εργάτη. Απόδειξη ότι τους αμείβει με τα χαμηλότερα των εισοδημάτων και τους επιφυλάσσει πενιχρές συντάξεις και ανεπαρκέστατη υγειονομική περίθαλψη. Ουδείς ζηλεύει τη μοίρα τους.
Οι νέοι ονειρεύονται να σπουδάσουν για να κάνουν καριέρα σε κάποιες από τις μοντέρνες και αστραφτερές δουλειές. Αυτές έχουν πέραση, προσφέρουν υψηλές αμοιβές και απείρως υψηλότερο κοινωνικό στάτους. Δεν υποψιάζονται καν πως η καριέρα είναι η δική τους κοιλάδα των δακρύων. Για να πετύχεις σε αυτές τις δουλειές, το παν είναι να ξέρεις να πουλάς τον εαυτό σου. Αλλού σε θέλουν τολμηρό και επιθετικό και αλλού μετρημένο και αξιόπιστο. Οι απαιτήσεις αλλάζουν ανάλογα με τον κλάδο. Άλλο σειλς και άλλο φαϊνανς. Σ’ αυτή την κωμωδία του αγκρέσιβ ή του ρελαϊαμπλ δε θα σταματήσεις ποτέ να συμμετέχεις, αυτή θα σε κρατάει στη δουλειά. Επίσης από την ημέρα που θα εισέλθεις σε έναν κλάδο, θα πρέπει να ασπαστείς και τις ιδεοληψίες του, σα να μυείσαι σε θρησκευτική αίρεση. Ο κλάδος υπεράνω όλων. Είναι ο ιερός δεσμός που προστατεύει και ανυψώνει τα μέλη του, ασχέτως των εσωτερικών ανταγωνισμών. Με αυτή τη συντεχνιακή αντίληψη της χειρίστης μορφής οι «συνάδελφοι» θωρακίζουν την επαγγελματική τους ιδιότητα και διεκδικούν από την κοινωνία διαρκώς και νέα προνόμια. Μαζί με την είσοδο στην αγορά εργασίας των νέων επαγγελμάτων εισήχθη και η δυτική νοοτροπία του ολοκληρωτικά αφοσιωμένου στην δουλειά του προτεστάντη. Ο χρόνος που αφιερώνουν οι υπάλληλοι στην εταιρεία είναι τρομακτικός.

Στις σύγχρονες επιχειρήσεις η εργασιακή σκλαβιά επανήλθε λουστραρισμένη, αλλά εξίσου εξοντωτική. Η μοίρα του σπουδασμένου εργαζόμενου είναι δυσμενέστερη από αυτή του αγράμματου εργάτη. Το καθορισμένο ωράριο θεωρείται παρωχημένη αντίληψη, και η αμοιβή για υπερωρίες είναι αδιανόητη. Οι υπάλληλοι δουλεύουν εντυπωσιακά περισσότερες ώρες από τις προβλεπόμενες από το νόμο, απασχολούνται Σαββατοκύριακα και αργίες χωρίς την ανάλογη αμοιβή. Τα εξοντωτικά δωδεκάωρα δουλειάς είναι nonstop. Η μεσημβρινή σιέστα έχει τεθεί πλέον και στη χώρα μας υπό διωγμόν, κατάντησε μομφή. Λένε πως αυτός κοιμάται μεσημέρι εννοώντας πως είναι εκτός πνεύματος, εν ολίγοις ακατάλληλος. Ο ύπνος του μεσημεριού είναι βάλσαμο για τη ψυχική και τη σωματική υγεία και εννοείται, συμβάλλει καίρια στη μακροβιότητα. Είναι κατά πολύ πιο απαραίτητος και ζωογόνος από όλες τις χελθι βιταμίνες, τα σπα και τις λοιπές τεχνικές στήριξης του ανθρώπινου οργανισμού.

Ο ευπρεπής μισθός και ίσως κάποιο ετήσιο bonus που παρέχουν οι εταιρείες στα μοντέρνα εργατόσκυλα δεν αντισταθμίζουν τις ατέλειωτες ώρες πρόσθετης δουλειάς. Γι αυτό υπάρχουν συνήθως κάποιες έξτρα παροχές κολακείας: το ωραίο γραφείο (με παράθυρο ή όχι ανάλογα με τη θέση σου στην ιεραρχία) και κάποιοι φανταχτεροί τίτλοι που ουσιαστικά δε σημαίνουν τίποτε. Προβιβάζεσαι σε εξέκιουτιβ, σινιορ εξέκιουτιβ, κορντινέιτορ, σουπερβάιζορ, νταιρέκτορ, βάιζπρεζιντεν, τσιφ, μέλος του εξέκιουτιβ μπόρντ και άλλα του σωρού και χωρίς νόημα. Η επιτυχημένη καριέρα σε μια σύγχρονη εταιρεία αποτελείται από δύο βασικά στοιχεία: την όλο και μεγαλύτερη «τρέλα» για δουλειά και το λόγιαλτυ (πιστότητα) για την εταιρεία και τους στόχους της. Επίσης είναι απαραίτητο να συμμεριστείς κάποιες νέες αξίες. Όπως το σχιζοφρενικό «άλλο δουλειά και άλλο φιλία» λές και ο άνθρωπος μπορεί να κάνει αναστολή αισθημάτων. Ή το δόγμα ότι με κάθε θυσία πρέπει να φέρεις σε πέρας την αποστολή που σού ανέθεσαν. Όλα αυτά καλύπτονται με την πρόστυχη στρεψοδικία του σωστού επαγγελματία. Που σημαίνει ότι προκειμένου να γίνει η δουλειά σου όλα επιτρέπονται. Η δουλειά προηγείται κάθε ανθρώπινου αισθήματος, φιλία, αγάπη, δίκιο, κατανόηση είναι δευτερεύοντα. Λέμε είμαι προφέσιοναλ και αυτό τα εξηγεί όλα. Και ο Αλ Καπόνε προφέσιοναλ ήτανε.

Το πλέον ψυχοφθόρο για τον εργαζόμενο είναι πως πρέπει να δίνει κάθε μέρα εξετάσεις. Τα σύγχρονα επαγγέλματα έχουν υψηλό βαθμό ανασφάλειας σε σχέση με τα παραδοσιακά. Και απείρως σκληρότερο ανταγωνισμό τόσο εξωτερικό, από άλλες ομοειδείς εταιρείες, όσο και κυρίως εσωτερικό, από άλλους καπάτσους που εποφθαλμιούν την ίδια θέση. Ακόμη και το υψηλόβαθμο στέλεχος δεν αισθάνεται σιγουριά: πάει ένα πρωί στη δουλειά και χωρίς καμιά προειδοποίηση βρίσκει το γραφείο του στο διάδρομο.
Στο πίσω μέρος του κεφαλιού μας όλοι ξέρουμε ότι στον κόσμο δεν ήρθαμε για να κάνουμε καριέρα, λεφτά και όνομα, ήρθαμε πρωτίστως για να ζήσουμε και ει δυνατόν να αφήσουμε αυτό τον κόσμο λίγο καλύτερο από ότι τον βρήκαμε. Αλλά δε ζούμε κι αυτό μας τρελαίνει. Το άγχος, το στρες, ο φόβος, η ντροπή, η περιφρόνηση, η επιθετικότητα, η θέληση της δύναμης γεννιούνται από μια καταπιεσμένη θέληση για ζωή. Με την πιο κοινή λογική όσες ώρες δουλεύεις, άλλες τόσες πρέπει να έχεις ελεύθερες για να χαρείς αυτά που έβγαλες. Όμως ο νέος άνθρωπος σπαταλά όλο το χρόνο, την ευφυία, την εφευρετικότητα και τις εμπνεύσεις του για την καριέρα του και όχι για τη ζωή του. Ο ψυχισμός του μολύνεται από αυτό το δηλητηριώδες αλισβερίσι.
Φυσικά, το εξέκιουτιβ τερατάκι γραφείου θα μεταφέρει μακάβρια το πάρε δώσε και στις προσωπικές του σχέσεις. «Αυτά έκανα για σένα, περιμένω ανταπόδοση».
Μοιραία οι λαμπρές καριέρες είναι πυραμίδες που θεμελιώνονται πάνω σε προσωπικές και οικογενειακές τραγωδίες.

Δεκαήμερο εκδηλώσεων, ενάντια στην κατανάλωση… (9-17 Μαΐου)

Δεκαήμερο εκδηλώσεων, ενάντια στην κατανάλωση… (9-17/5/09)
Η κριτική στην κουλτούρα της κατανάλωσης, η δημιουργία αποτελεσματικών δομών απεμπλοκής από τις αλυσίδες καταστημάτων και τις κυρίαρχες αντιλήψεις, το πρόταγμα της ισότιμης συνεργασίας μεταξύ αυτοοργανωμένων συλλογικοτήτων, μας οδήγησε (16 ομάδες) να συντονίσουμε τις αντικαταναλωτικές μας δράσεις σε 12 διαφορετικούς χώρους και να διοργανώσουμε τις “ΓΙΟΡΤΕΣ Αυτοοργάνωσης, Μοιράσματος, Υπευθυνότητας και Απελευθέρωσης” από 9-17 Μαΐου.

Διευκρινήσεις:
Το πάρτυ γενεθλίων του Σποροχώρου είναι παραδοσιακά ολοήμερο…
Συμμετέχουμε στη διοργάνωση της πορείας ενάντια στο συνέδριο της Bionova (http://sporos.org/koinostopos_actions)

το πρόγραμμα των εκδηλώσεων

ΣΑΒΒΑΤΟ 9/5/09

1. 12:00 παρέμβαση στην Στουρνάρη για το ελεύθερο λογισμικό (sid-away from keyboard)
2. 12:00-17:00 χαριστικό και μεταποιητικό παζάρι ρούχων στον Σπόρο
3. 12:00-17:00 χαριστικό παζάρι και αντικαταναλωτικές δράσεις στην πλ. Μεταμορφώσεως στο Μοσχάτο (Μεσσοποταμία)
4. 14:00 εναλλακτική δόμηση στο πάρκο Ναυαρίνου
5. 17:00 ενημέρωση για την παγκόσμια σύνοδο για το κλίμα-Κοπεγχάγη 2009 στο πάρκο Ναυρίνου (FARMA)
6. 20:00 εναλλακτική κατοίκηση της τρίτης ηλικίας στο πάρκο Ναυαρίνου
7. 21:00 αντί-παζάρι στο στρατόπεδο Μαρκοπούλου στα Χανιά (Πρωτοβουλία Χανιωτών και συνέλευση κατοίκων γειτονιάς)

ΚΥΡΙΑΚΗ 10/5/09

1. 12:00 ποδηλατοπορεία από το Πεδίο του Άρεως. (ΠΟΔΗΛΑΤισσΕΣ)
2. 12:00-18:00 Χαριστικό παζάρι φυτών, παιχνιδιών, ρούχων και γλέντι στο Πάρκο Ναυαρίνου
3. 15:00 εργαστήριο αυτομόρφωσης για τα φωτοβολταϊκά στο πάρκο Ναυρίνου (FARMA)
4. 12:00-15:00 άνοιγμα φύλλου για πίτες στο κηπάκι της Τσαμαδού (Συλλογική κουζίνα)
5. 15:00 εργαστήριο βοτανοθεραπείας στο κηπάκι της Τσαμαδού (ομάδα αυτοδιαχείρισης της υγείας)

ΔΕΥΤΕΡΑ 11/5/09

1. 18:00-22:00 ελεύθερο σεμινάριο κοσμήματος στο χώρο του συν άπειρο (ufu -ελεύθερα σεμινάρια κοσμήματος)

ΤΡΙΤΗ 12/5

1. 18:00 Εργαστήριο πλεξίματος στο πάρκο Ναυαρίνου.

ΤΕΤΑΡΤΗ 13/5/09

1. 14:30-20:00 μαγειρεύουμε και τρώμε στο Αυτόνομο στέκι (Συλλογική κουζίνα)
2. 21:00 προβολή No Ticket Cinema στο Αυτόνομο Στέκι

ΠΕΜΠΤΗ 14/5/09

1. 21:00 Προβολή ταινίας στο Πάρκο Κύπρου και Πατησίων
2. 18:00 DIY συνεργείο ποδηλάτων στο πάρκο Ναυαρίνου

ΣΑΒΒΑΤΟ 16/5/09

1. 12:00 χαριστικό παζάρι στην ΡΟΔΟ στο Ζέφυρο κατάληψη του παλιού κυλικείου

ΚΥΡΙΑΚΗ 17/5/09

1. 12:00 παιδική κουζίνα στην κατάληψη του κτήματος Πραπόπουλου (παιδικό στέκι)

Το σκοτεινό φεγγάρι φωτιζει το σκοτεινό κόσμο…

Κι’ όμως υπάρχουν άντρες που κλαίνε! Άντρες που πιστεύουν πως είσαι πιο σημαντική    απ’τη ζωή τους.  Άντρες που θέλουν να σε πηδήξουν όχι ως αυτοσκοπό,  αλλά ως ελάχιστη ανταπόδωση της αγκαλιάς που τους προσέφερες. Και δε θα καταλάβεις ποτέ τι βρίσκεται στο μυαλό τους, αφού ούτε οι ίδιοι θα καταλάβουν.

Κι’ όμως υπάρχουν άντρες που δεν μπορείς να τους ακολουθήσεις στη σκέψη, να βγάλεις μαζί τους συμπεράσματα για τη ζωή. Ζεις μαζί τους μα η δική τους ζωή δεν είναι εκεί. Και καταφέρνουν να την ανακαλύψουν όταν την αντιγράψουν σε μια κόλλα χαρτί.  Και καταφέρνουν να φερθούν φυσιολογικά μόνο σε ένα εικονικό περιβάλλον, γιατί τη πραγματικότητα με τίποτα δεν την αντέχουν αλλά ποτέ δε θα στο πούν.

Εσύ τους λές συγγραφείς, σκηνοθέτες, διανοούμενους…γυναίκες, εγώ τους λέω ευαίσθητους δεν έχει σημασία. Σημασία έχει πως η ζωή μαζί τους είναι δύσκολη κα μη τη δοκιμάσεις αν δεν είσαι έτοιμη να απογοητευτείς. Στο μελλον θα σου εξηγήσω γιατί θα απογοητευτέις.

Υπάρχουν άντρες που αντιμετωπίζουν το θάνατο δημιουργώντας ζωή πολλές φορές. Τους αρέσει να κοιτάζουν τη ζωή τους σαν παρατηρητές. Πασχίζουν μια ζωή να βρούνε το τίτλο του έργου. Και το έργο τους ποτέ δεν τελειώνει. Αν θες να μάθεις το γιατί δες τη ταινία.

Στις τελευταίες τους μέρες, αδύναμοι πια ακούν τη ζωή μέσα από ένα ακουστικό αλλά στη πραγματικότητα σε υπακούν.

[Η ταινία του Charlie Kaufman , (Synecdoche, New York) είναι συνέχεια της ιδιοφυούς του παρουσίας, όπως πιθανώς έχει αντιληφθεί κάποιος από την "Αιώνια λιακάδα ενός αψεγάδιαστου μυαλού", και του "Μυαλού του John Malkovic" η οποία σε συνδυασμό με το ταλέντο του Philip Seymour Hoffmanείναι ικανή να σε γοητέυσει]

Ψίτ, ξύπνα!

Εσύ κάνεις σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Σαν να μη σου έχουν μιλήσει,  σαν να μη σου έχουν τηλεφωνήσει, σαν να μην είσαι εμεί.  Πάλι κάνεις τα ίδια. Αφήνεις τα πράγματα να συμβαίνουν και στη καλύτερη περίπτωση αφήνεις κάποιες καλές εντυπώσεις. Έπειτα από όλα αυτά παραπονιέσαι πως τίποτα δεν αλλάζει και τα πράγματα είναι στάσιμα.

Στο ενδιάμεσο όμως έχεις ακολουθήσει το ξένο δρόμο, έχεις δει την άλλη πλευρά αλλά δεν έχεις αγγίξει,  δεν έχεις υπερβεί τα εσκαμμένα. Και ενώ κάνεις κηρύγματα στους ταλαίπωρους ανθρώπους γύρω σου, πως τα πράγματα δεν συμβαίνουν από μόνα τους, είναι οι άνθρωποι μέσα από τις κινήσεις τους που τα κάνουν να συμβαίνουν, εσύ σχεδόν αποκλειστικά μένεις στάσιμος.

Εσύ που λες πως δε γίνεται πάντα να μας φταίνε οι άλλοι, εντελώς τυχαία, δεν εντοπίζεις κανένα ελάττωμα στον εαυτό σου και τη βρίσκεις έτσι γιατί το βράδυ (λέμε τώρα) κοιμάσαι ήσυχος.

Ε! Πάρτο χαμπάρι. Δεν τολμάς, άρα δεν προχωράς!

Πιθανότατα υπάρχει ακόμα η ευκαιρία να σοβαρευτείς και να αναλάβεις το μερίδιο της ευθύνης που σου αναλογεί. Χωρίς μεγάλα λόγια, χωρίς επιτηδευμένες λέξεις, χωρίς ψευδαισθήσεις. Κάνε αυτό που έχεις να κάνεις χωρίς να χάνεσαι στις σκέψεις σου γιατί έτσι δε βγαίνει τίποτα.

Ο χρόνος φεύγει. Θες, δε θες.

Free Floating Anxiety

Υπάρχουν άνθρωποι που σε περιμένουν να γυρίσεις.  Υπάρχουν άνθρωποι που δεν θέλουν να φύγεις. Το βλέμμα τους, η κίνησή τους, ο δισταγμός στη φωνή τους σε κάνουν να καταλαβαίνεις οτι λένε την αλήθεια. Τα μάτια δύσκολα σε γελούν. Υπάρχουν άνθρωποι που άντεξαν, ο καθένας με το δικό του τρόπο. Εσύ είσαι κάπου ανάμεσα. Και δε θα ήθελες να μην ήσουν. Δε θα ήθελες να κοίταζες τριγύρω και να ανακάλυπτες πως είσαι μόνος.

Υπάρχουν άνθρωποι που σου μιλάνε. Λιγότερο με τα λόγια τους και περισσότερο με τη ψυχή τους. Δεν είναι υπέροχο? Ακόμα και σε αυτές τις δύσκολες εποχές υπάρχουν κάποιοι που μιλούν με τη ψυχή. Και εσύ τους ακούς.  Δεν δίνεις πάντα σημασία. Δεν δίνεις σημασία σε όλα. Αλλά ακούς.  Απολαμβάνεις τη συνάντηση μαζί τους με ένα δικό σου τρόπο. Αφήνεις το κορμί σου και το συκαταβατικό χαμόγελο στη καρέκλα, και σηκώνεται η σκιά σου με μια φωτογραφική μηχανή να αποθανατίσει τη στιγμή.  Να δημιουργήσει μια εικόνα από δυο πρόσωπα στη μνήμη. Μόνο που αυτή η μικρή εγωϊστική περιπέτεια στοιχίζει σε λέξεις.  Πρέπει να σέβεσαι τις λέξεις, ειδικά αυτές που δίνουν νόημα στα λόγια τους.

Υπάρχουν γεγονότα.  Άσχημα.  Στενάχωρα. Καταθλιπτικά.  Πρέπει να κρατήσεις μια στάση. Να πάρεις μια, δυο, δεκάδες αποφάσεις. Να τα αγγίξεις με νέα γγονότα που θα αφήνουν πιο ευχάριστες αναμνήσεις. Ανάθεμα και αν βρίσκεται πάντα αυτός ο τρόπος.

Υπάρχουν αναμνήσεις και φόβοι. Καταλοιπα από το παρελθόν και απρόβλεπτα από το μέλλον. Είναι ικανά μεσά σε λίγες στιγμές να σε αδειάσουν σε κάποια γωνία του χρόνου χάνοντας το βαγόνι που περνά. Είναι ικανά να σε οδηγήσουν στο λαβύρινθο που μάταια προσπαθείς να αποφύγεις.

Υπάρχουν ταξίδια. Ανάμεσα στις πόλεις, ανάμεσα στις ιδέες, ανάμεσα στα συναισθήματα και κυρίως ανάμεσα στο χρόνο.  Ανακαλύπτεις πως οι δείκτες του ρολογιού δεν κινούνται πάντα προς τη γνωστή κατεύθηνση. Η φρίκη που γεμίζει αυτή την στιγμή είναι ανεπανάληπτη. Αισθάνεσαι ανίκανος να μιλήσεις, να προχωρήσεις. Φαντάσου πως είναι να μη γνωρίζεις αν προχωράς μπροστά η πίσω.

Όταν δεν έχεις τη δύναμη να κατανοήσεις τη παρούσα κατάσταση αλλά ούτε και το μέλλον, με αποτέλεσμα να ξεσπάς βίαια, παράλογα και φαινομενικά αναίτια,  όταν το παρόν οδηγεί σε αδιέξοδο και το μέλλον παρουσιάζεται ως πηγή ανεπιθύμητων συνεπειών τότε νομίζω πως οι αντιδράσεις δηλώνουν αυτό που στη ψυχανάλυση ονομάζεται ελεύθερα κυμαινόμενο άγχος (FFA).

Μιας και θα κάνουμε καιρό να τα ξαναπούμε…

we had our mindset
all things know, all things know
you had to find it
all things go, all things go

Άτιμε Βενιζέλο. Γλίτωσες πάλι. Ένα ακόμα φανταστικό μου ταξίδι αναβλήθηκε. Οι υπάλληλοί σου έμαθα θα απεργούν σήμερα.Έτσι χάνεται και η τελευταία μου ευκαιρία. Δε σου κρύβω πως το τελευταίο καιρό βρισκόμουν σε ένα μεγάλο δίλημμα. Ποια πλευρά του προαστιακού να ακολουθήσω? Αυτή που βγάζει στο αεροδρόμιο σου ή αυτή που καταλήγει στη Κόρινθο? Αυτή που που θα με φέρει πιο κοντά με το Άμστερνταμ, το Βερολίνο και το Μπουένος Άιρες ή αυτή που θα με δώσει βορρά σε κάθε παράλογο επαγγελματία πατριώτη? Απ τη μια πλευρά το ταξίδι, η επιθυμία, η απόλαυση και από την άλλη η υποχρέωση και ο καταναγκασμός…

Πως έφτασα όμως ως εδώ? Το καλοκαίρι έπρεπε να πάρω και εγώ τις σοβαρές μου αποφάσεις. Παρά την επιπολαιότητα που συχνά με χαρακτηρίζει, είπα να κάνω ένα διάλειμμα συνέπειας. Οι φίλοι μου φύγαν για τις κατασκηνώσεις, τα νησιά και τις περιπέτειες τύπου Beverly Hills και εγώ έμεινα πίσω στύβοντας το μυαλό μου. Τι θα γίνει με μένα? Πότε θα προχωρήσω? Ποια είναι τα σωστά βήματα και ποια τα λάθος? Αξίζει να ζω εδώ? Να ελπίζω εδώ?

Οι απαντήσεις ήρθαν στα μέσα του Οκτώβρη όταν από ένα ξαφνικό δυσάρεστο γεγονός ξεκίνησε αυτό που κάποιος θα μπορούσε να πει η αρχή του τέλους. Η ζωή άρχιζε να δείχνει τις διαφορετικές της πλευρές. Η σχολή να φτάνει προς το τέλος, τα αγαπημένα πρόσωπα να φεύγουν, η παρέα απ΄τα πατήσια να αλλάζει σχήμα και ενδιαφέροντα. Τα πρόσωπα γύρω μου δεν ήταν ίδια. Ήταν μέχρι χτες ομολογώ οδυνηρό να βρίσκομαι στα ίδια έδρανα με παιδιά που γεννήθηκαν το ‘90 και να χρωστάμε το ίδιο μάθημα. Τα “hobby” είτε έπαψαν να υπάρχουν είτε με ξεπέρασαν.

Όλα αυτά παραμερίστηκαν για αρκετό καιρό από την εργασία. Η καθημερινή τριβή έδινε άλλη δυναμική. Δεν ένιωθα ανενεργός. Είχα πάλι “υποχρεώσεις”. Η εργασία όμως ήταν αυτή που με έφερε πάρα πολύ κοντά στο τέρας. Στο Κράτος. Κάθε συναλλαγή, κάθε κίνηση κάθε στάδιο απαιτούσε στη καλύτερη περίπτωση υπομονή, στη χειρότερη θράσος και βαρβαρότητα. Κάθε στιγμή έπρεπε να αντιμετωπίσω ένα διαφορετικό παραλογισμό. Ήταν η περίοδος που αποφάσισα πως δε μπορώ να ζήσω έτσι. Δε μπορώ να ζω εδώ. Δε θέλω να εξευτελίζομαι έτσι ούτε να είμαι επιθετικός για να το αποτρέψω. Στη πραγματικότητα δε θέλω να συμβιβαστώ με την ιδέα πως έτσι θα είναι πάντα.

Μήπως υπερβάλλω? Το έψαξα και κατέληξα πως όχι. Εσύ πιστεύω το ξέρεις. Όταν ήρθες να οδηγήσεις αυτή τη χώρα μπροστά, ο τότε μονάρχης δεν ήταν που σε ρώτησε “Και με το ρουσφέτι τι θα κάνεις? Πως θα το λύσεις αυτό το πρόβλημα?” Ε, δεν έχουν αλλάξει και πολλά. Οι επίγονοί σου κατάφεραν αρκετά καλά την ελπίδα για αλλαγή αλλά στη πράξη έγιναν λίγα. Πολύ λίγα. Σήμερα όλοι ξέρουν που πάσχει η Ελλάδα, όλοι φωνάζουν μα κανένας δεν φέρνει την αλλαγή. Γι΄αυτό και ο κόσμος, όσοι έχουν ξεμείνει εδώ, εμπιστεύονται αυτόν που φωνάζει καλύτερα. Οι άλλοι, συγχώρεσε με για το διαχωρισμό, οι καλύτεροι, έχουν φύγει για έξω. Εκεί που πιστεύουν πως μπορούν να αποδείξουν την αξία τους και δεν χρειάζεται να υποκλιθούν και να υποχρεωθούν στο κάθε παράσιτο.

Είναι πολύς καιρός τώρα που έχουμε χάσει τις αξίες. Που δε ξέρουμε τι να εμπιστευτούμε ώστε να προχωρήσουμε. Απλά τώρα φαίνεται λίγο περισσότερο. Και για την ακρίβεια βρωμάει λίγο περισσότερο. Γιατί λοιπόν να μείνω. Γιατί να ακολουθήσω ένα δρόμο που σιχαίνομαι? Υπάρχει άλλος δρόμος?

Έτσι αποφάσισα να φύγω. Όσο γίνεται πιο μακριά. Έκατσα και σκέφτηκα πιο δρόμο να πάρω και τον δημοσίευσα στο ημερολόγιο μου. Νιώθω πως τα πράγματα παίρνουν σιγά σιγά το δρόμο τους. Εκτός από μια εκκρεμότητα. Τους φίλους μου. Που θα τους αφήσω? Δε θέλω να τους χάσω.. Δε ξέρω τι να κάνω μα εκεί που πάω θα έχω χρόνο να το σκεφτώ. Ξέρω πως υπάρχουν λύσεις. Τώρα πια ξέρω. Υπάρχουν λύσεις.

Σε λίγες ώρες θα πάρω το δρόμο της ανάγκης. το αναγκαίο κακό ώστε να μη με κρατάει τίποτε πίσω πια. Θα υπηρετήσω μια ιδέα που συνεχίζει ακόμα και σήμερα να μας διχάζει. Που είναι τόσο ανούσια μα εξαιρετικά κερδοφόρα. Για λίγους!

Δε ξέρω αν και πότε θα ξαναγράψω εδώ, ξέρω όμως πως οι σκέψεις δε θα σταματήσουν. Δε ξέρω πότε πάλι όλους θα τους ξαναδώ, μα θα τους σκέφτομαι κάθε λεπτό.

Αντίο λοιπόν και στο επανειδείν!

Δικαίωμα στη Μετακίνηση – Αντίσταση στον Αυταρχισμό των Βολεμένων*

Η μεταμεσονύκτια λειτουργία του Μετρό και του Ηλεκτρικού είναι ένα πάγιο αίτημα πολλών συμπολιτών μας. Μετά από επανειλημμένες εκκλήσεις και παράπονα πολλών ετών η Πολιτεία αποφάσισε επιτέλους το αυτονόητο (ίσως και το ελάχιστο): να επιμηκύνει δοκιμαστικά το ωράριο λειτουργίας των συρμών κάθε Παρασκευή και Σάββατο μέχρι τις 02:00, για μια δοκιμαστική περίοδο 2 μηνών.

Μόνον έτσι θα είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε εάν η συγκεκριμένη υπηρεσία εξυπηρετεί έναν πραγματικά σημαντικό αριθμό πολιτών, εάν με άλλα λόγια η επιμήκυνση του ωραρίου λειτουργίας είναι κοινωνικά επιβεβλημένη και οικονομικά συμφέρουσα.

Το σωματείο των εργαζομένων ωστόσο αντιδρά. Όχι μόνο διαφωνεί με τη δοκιμαστική επιμήκυνση του ωραρίου, αλλά αποφασίζει και διατάζει τη μη-εφαρμογή της. Με επαναλαμβανόμενες στάσεις εργασίας από τις 24:00 έως τις 02:00 κάθε Παρασκευή και Σάββατο επιχειρεί να επιβάλει αυταρχικά την άποψή της σε ολόκληρη την κοινωνία. Μας αρνούνται ακόμη και το δικαίωμά μας να «ψηφίσουμε» χρησιμοποιώντας το δίκτυο κατά τη δίμηνη δοκιμαστική περίοδο.

Η στάση αυτή είναι απαράδεκτη. Τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς είναι κοινωνικό αγαθό. Η διεύρυνση της χρήσης τους –εφόσον κριθεί εφικτή- θα έχει ευεργετικά αποτελέσματα για όλους μας: από τη μείωση της κίνησης των ΙΧ κατά τις ώρες της βραδινής εξόδου και τον περιορισμό των ατυχημάτων που οφείλονται στην οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ, μέχρι την οικονομική ελάφρυνση όλων εκείνων που μέχρι σήμερα είναι υποχρεωμένοι να πληρώνουν ταξί για τις αντίστοιχες μετακινήσεις τους.

Η Κοινωνία των Πολιτών δε μπορεί να μένει απαθής και αδρανής μπροστά σε αυτήν την πρόκληση.

• Λέμε ΟΧΙ στην αντίληψη που θέλει τα δημόσια αγαθά, τις υπηρεσίες και τις υποδομές της χώρας έρμαιο στα χέρια των συνδικαλιστών.
• Λέμε ΟΧΙ στο βόλεμα και τη δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία που αντιτίθεται σε οποιαδήποτε αλλαγή.
• Λέμε ΟΧΙ στη φίμωση της κοινωνίας, στην αποστέρηση του δικαιώματος όλων μας να δοκιμάσουμε μια νέα δυνατότητα.
• Λέμε ΟΧΙ στην αυταρχική και κοινωνικά ανάλγητη στάση των Σωματείων Εργαζομένων στο Μετρό και τον Ηλεκτρικό.

ΑΝΤΙΔΡΟΥΜΕ

Καταλαμβάνουμε συμβολικά το Σταθμό του Μετρό στο Σύνταγμα το Σάββατο 9 Φεβρουαρίου 2008 από τις 24:00 έως τις 02:00.
Απαιτούμε την κανονική δοκιμαστική εκτέλεση των δρομολογίων.

*ΔΙΕΥΚΡΙΝIΣΗ

Η ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΤΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ ΩΡΑΡΙΟΥ ΤΟΥ ΜΕΤΡΟ, ΚΑΤΑ ΔΥΟ ΩΡΕΣ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΠΑΡΑΣΚΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΣΑΒΒΑΤΟΥ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΝΔΥΑΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΥΣΤΗΡΗ ΤΗΡΗΣΗ ΤΩΝ ΒΑΣΙΚΩΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

1.ΝΑ ΤΗΡΕΙΤΑΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ “ΞΕΧΕΙΛΩΝΕΙ” ΤΕΧΝΗΕΝΤΩΣ ΚΑΙ ΜΕ ΔΙΑΦΟΡΑ ΚΟΛΠΑ ΤΟ ΩΡΑΡΙΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

2.ΝΑ ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΕΡΓΑΣΙΑ ΕΑΝ ΚΙ ΕΦΟΣΟΝ ΑΠΑΙΤΗΘΕΙ

3.ΝΑ ΠΡΟΣΛΗΦΘΕΙ ΝΕΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΠΟΥ ΚΡΙΘΕΙ ΑΝΑΓΚΑΙΟ ΓΙΑ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΕΙ ΤΟ ΜΕΤΡΟ.

ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΤΑ ΘΕΩΡΟΥΜΕ ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ. ΣΑΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΚΙ ΕΜΕΙΣ , ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΟΙ ΜΕ ΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ, ΤΑ ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΑΠΟΛΥΤΑ.

Ασχολίαστο. (όχι για πολύ ακόμα)

Αθήνα, 30 Ιανουαρίου 2008

ΘΑΝΑΣΙΜΟΣ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟΣ ΟΠΛΙΤΗ

Από το Γενικό Επιτελείο Στρατού ανακοινώνεται ότι, την 30 Ιανουάριου 2008 και ώρα 04:10, ο Στρατιώτης Μηχανικού Κ.Α. του Δημητρίου, ετών 23, ο οποίος καταγόταν από την Αθήνα και υπηρετούσε σε Μονάδα του Ν. Έβρου, τραυματίστηκε θανάσιμα με το υπηρεσιακό του τυφέκιο, ενώ εκτελούσε καθήκοντα θαλαμοφύλακα.

Τα αίτια και οι συνθήκες του θανάτου του διερευνώνται από τις αρμόδιες αρχές.

Ανχης (ΠΖ) Θεοδόσιος Τριαντάφυλλος
Εκπρόσωπος Τύπου ΓΕΣ