If only I could turn back time.

Και ας υποθέσουμε ότι η επιθυμία σου αποκτά πρακτικό αντίκρυσμα. Ότι αυτό που θέλεις δεν ανήκει πλέον στη σφαίρα του ονείρου αλλά είναι πραγματοποιήσιμο.  Ότι δε χρειάζεται να καταριέσαι τις ώρες, τους ανθρώπους και τις στιγμές για όσα πήγαν στραβά αλλά μπορείς να τα ισιώσεις.

Ας υποθέσουμε ότι μπορούμε να γυρίσουμε το χρόνο πίσω στη στιγμή που θέλεις. Και να σε αφήσουμε ελεύθερο να κάνεις αυτό που θέλεις.

Εμείς εδώ στον Άδη δε χρειαζόμαστε να μας πείσεις για τις προθέσεις σου. Δε μας ενδιαφέρει. Έχουμε κουραστεί με όλη αυτή τη ποίηση. Τα τρυφερά λόγια, τους αναστεναγμούς, το κρύο ιδρώτα που σε δέρνει όταν την ακούς και όλα αυτά τα γλυκανάλατα. Εμάς αυτό μας νοιάζει είναι το αντίκρυσμα. Τι είσαι διατεθειμένος να δώσεις για να πάρεις πίσω τη στιγμή που θες?

Κάθε φορά που γίνεται αυτή η διαπραγμάτευση είμαστε αναγκασμένοι να ακούμε το πόνο του κάθε πικραμένου. Τι νιώθει γι’ αυτήν, τι ήθελε να της πει και δεν το είπε, τι εννοούσε και αυτή δε το κατάλαβε και άλλα τέτοια βαθυστόχαστα.

Όλα αυτά βέβαια έχουν μια κρυφή επιθυμία. Να ρίξουνε τη τιμή.

Γιατί ξέρεις, και εσύ και όλοι όσοι καταλήγετε εδώ, ότι για όλα υπάρχει μια τιμή. Δε σου χαρίζει κανείς τίποτα. Πρέπει να πληρώσεις για αυτό που θες. Αλλά προσπαθείς να το αποφύγεις. Να τη βγάλεις λάδι. Να σου έρθει φτηνά. Χαζός είσαι? Μας φλομώνεις πρώτα με όλες αυτές τις αηδίες και τους έρωτες και την αξία που έχει για σένα η στιγμή και μετά περιμένεις να στη πουλήσουμε φτηνά. Η για χαζούς μας περνάς?

Γρήγορα λοιπόν γιατί έχουμε και άλλες δουλειές. Πες πόσα δίνεις, ξεβρακώσου όσο δε μας βλέπει κανείς, να κάνουμε τη δουλειά να τελειώνουμε. Μυρίζει απαίσια εδώ κάτω και ούτε εμείς οι ίδιοι το αντέχουμε. Καμία σχέση βέβαια με τα όνειρά σου που είναι όλα ρόδινα. Ξέρουμε, δε χρειάζεται να μας πεις.

Τ’ άφησες ? Εντάξει?

Καληνύχτα και να προσέχεις άλλη φορά γιατί όπως είδες τα λάθη πληρώνονται ακριβά.

Einstürzende Neubauten.

Τυχαίνει,όλες αυτές τις φορές που τη βλέπεις τελευταία, να σου χαμογελάει πάντα. Να σε ακούει όταν μιλάς σαν να κρατιέται από κάθε σου λέξη. Να βρίσκει σε κάθε της ανησυχία καταφύγιο σε σένα.

Τυχαίνει, τώρα τελευταία, όλες αυτές τις στιγμές που έρχεται κοντά σου, να μπορείς να της παίξεις μουσική,  εσύ που δεν μπορούσες ούτε την κιθάρα να σηκώσεις, να μπορείς να της τραγουδήσεις μελωδικά, εσύ που δε μπορούσες ούτε τη φωνή σου να ακούσεις!

Τυχαίνει, και όταν σου μιλάει, να πλημμυρίζει το στόμα της σταγόνες έρωτα που σαν ποτάμι χύνονται στο δικό σου.

Και εσύ που να πάρει, να μη μπορείς με τίποτα να την αγγίξεις στ’αλήθεια, να τη κάνεις να σε καταλάβει, και καταλήγεις κάθε πρωί, να καταριέσαι το φώς της μέρας, που αποκαλείπτει πόσο μακριά είναι, και πώς ορισμένα πράγματα συμβαίνουν, μόνο όταν έχεις τα μάτια σου κλειστά…

Περί φωτίσεως.

Θα ήθελα μια μέρα να άνοιγαν όλες οι φυλακές. Να έβγαιναν όλοι από μέσα, ακόμα και οι ανθρωποφύλακες και να γέμιζαν τα πάρκα και τις παραλίες. Όσοι βρίσκονται στα νοσοκομεία, στα χειρουργεία, στις εντατικές να παράταγαν τις ρόμπες και τις ποδιές και να άραζαν στα παγκάκια στις πλατείες πίνοντας κρασιά και ούζα σαν να μη τους νοιάζει το αύριο. Όσοι βρίσκονταν στα πανεπιστήμια, όσοι δουλεύουν στα δικαστήρια, όσοι αποφασίζουν για τους νόμους να πέρναγαν μια μέρα στα κελιά. Χωρίς φρουρούς, χωρίς κλειδαριές, χωρίς διευθυντές. Απλά μια μέρα μακριά απ΄ τα συνηθισμένα και κοντά σε μια άλλη αλήθεια.  Όσοι κρατάνε όπλα, και φοράνε στολή, να στηθούν γυμνοί μπροστά στα μάτια των μανάδων που κατέστρεψαν, μπροστά στα παιδιά τους και να δικαστούν.

Θα ήθελα εκείνη τη μέρα να μη δουλεύει κανείς παρά μόνο οι οθόνες που μαζί με τις κεραίες και τις κάμερες έχουν πλημμυρίσει αυτή τη πόλη.  Να δείχνουν τις συναλλαγές κάτω απ’ τα υπουργικά γραφεία, τα βασανιστήρια στα κρατητήρια, τα πρόσωπα όσων δουλεύουν σκληρά για εμάς και την οικογένειά τους μια μέρα πριν πάρουν το μισθό ή τη μέρα που περνούν την απόλυση στο χέρι.

Θα ήθελα  ο κόσμος σ’ αυτή τη πόλη να σταματήσει μια μέρα να τρέχει στις τηλεοράσεις, τα σινεμά, τα θέατρα, τις συναυλίες, τα “event” και να στρέψει το βλέμμα στην απίστευτη ομορφιά που υπάρχει γύρω του.  Στο χάδι και την αγκαλιά της μάνας όταν φροντίζει το παιδί, το δικό της παιδί, το όποιο παιδί. Στο λουλούδι που δίνω και δίνεις σε αυτόν που αγαπάς. Στο χέρι που δίνω και δίνεις σε αυτόν που έχει ανάγκη να σηκωθεί. Οι άντρες να καταλάβαιναν επιτέλους πόσο υπέροχο είναι να φροντίζεις, να εκτιμάς και να δίνεσαι σε μια γυναίκα, και οι γυναίκες να έπαυαν για μια στιγμή να ζητάν πράγματα που δε χρειάζονται.

Θα ήθελα εκείνη τη νύχτα όλοι όσοι νιώθουν μόνοι και ξεχασμένοι, να βγουν στους δρόμους και να πιάσουν ο ένας το χέρι του άλλου, να προχωρήσουν μαζί χωρίς προορισμό ώσπου να ξημερώσει.  Θα ήθελα εκείνη τη νύχτα να σε συναντήσω τυχαία σε μια γωνιά της πόλης που δεν έχουμε ακόμα ανακαλύψει και να νιώσω όπως ένιωσα τη πρώτη στιγμή. Να μη σε γνωρίζω, να μη σε έχω πάρει τηλέφωνο για να βγούμε, να μην υπάρχει κανένα πρόγραμμα παρά μόνο η αληθινή επιθυμία να είμαστε μαζί και όλα τα υπόλοιπα να γίνουν αν είναι να γίνουν.

Θα ήθελα το φως της φωτιάς και όχι του ήλιου, ούτε του φεγγαριού να σημαδέψει εκείνη τη νύχτα.  Να τους δείξει πως υπάρχει και άλλος δρόμος. Η φωνή της ψυχής να πατήσει πάνω στη λογική. Η γλώσσα μου λυθεί από το λουρί για να μπλεχτεί με τη δικιά σου. Οι λέξεις μου να είναι αχρείαστες. Τα λόγια μου να σταματήσουν κάπου εδώ…

Our love to admire

Μπορείς να λατρέψεις σχεδόν οτιδήποτε επάνω της. Ένα τυχαίο άγγιγμα που σου έδωσε την ευκαιρία να γλιστρήσεις για λίγο πάνω στο δέρμα της.  Μια μοναδική στιγμή που το χαμόγελό της ήταν αναπάντεχα θερμό,  ακόμα και αν ακολούθησαν και άλλες ή καμία. Ένα λεπτό ανάμεσα σε τόσα μιας βαρετής συζήτησης που τα μάτια αποφάσισαν να πάρουν τη θέση των λέξεων και να βιάσουν τους τύπους. Αυτά που για άλλους ονομάζονται στιγμές για σένα είναι διακυμάνσεις του κορμιού της.  Το σώμα της μια ξένη γλώσσα που θέλεις να μάθεις μήπως και καταφέρεις και της μιλήσεις.  Γιατί ο ήχος της φωνής σου δε συνιστά παρά μια συνεχιζόμενη παραφωνία και το ξέρεις.

Μπορείς αν θέλεις να συνεχίσεις να ζεις με ψευδαισθήσεις. Πως θα δεις πάλι το πρόσωπό της να σου χαμογελά, τα βλέφαρα της να συγκλίνουν πονηρά για χάρη σου, το λυγμό της να απευθύνεται σε σένα. Όλα αυτά.  Όλα αυτά που στις επαναλαμβανόμενες, αδυσώπητες, εξουθενωτικές και ψυχοφθόρες διεργασίες του μυαλού σε ωθούν στην έξοδο από τη λογική.

Καλό ταξίδι λοιπόν στο λάθος δρόμο. Θα μπορείς πάντα να αγαπάς να λατρεύεις. Αλλά να θυμάσαι πως το λάθος δε γίνεται όταν επιλέγεις το «καλό» έναντι του «κακού» αλλά όταν χάνεις όλο και περισσότερο την ικανότητα να διακρίνεις τη μεταξύ τους διαφορά.

Καλοκαίρι.

Έρχεται συνήθως χωρίς να το περιμένεις.  Έχει ξεκινήσει πριν προλάβεις να προετοιμαστείς. Και μαζί μ’ αυτό έρχονται και τα λάθη.  Υποκύπτεις πιο εύκολα στις αδυναμίες. Η σιδερένια ηθική, διαστέλλεται.  Ακολουθεί και αυτή όπως τα υπόλοιπα μέταλλα τους νόμους της φύσης. Και όχι της δικής μας ουτοπίας.

Η αίσθηση του κινδύνου, του αγνώστου, της περιπέτειας είναι ερεθιστική. Γίνεται καταλύτης για να έρθουν τα δυο σώματα πιο κοντά. Αυτό ορισμένοι το λεν αμαρτία.  Και κάπως έτσι, τόση κατάρα, πέφτει πάνω σε τόση ομορφιά.

Γιατί να είναι θαύμα μόνο ο καρπός της έλξης,  και όχι η ίδια η έλξη και η επαφή?

Θαυμάσιο θεωρούμε κάτι που τολμάμε να συγκρίνουμε με ένα θαύμα. Κάτι που φέρνει το όνειρό σου πιο κοντά στη πραγματικότητα. Κάτι που κάνει τη φαντασίωση, φανταστική στιγμή.

Η ηθική είναι μια προσωπική υπόθεση. Η στιγμή όμως, (ας) είναι διαπροσωπική.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Δ. Χαριτόπουλου «Ημών των Ιδίων».

Ο πραγματικός πλούτος της χώρας παράγεται στο χωράφι και στο εργοστάσιο, γι αυτό οι αγρότες και οι εργάτες δε διανοήθηκαν ποτέ να επικαλεστούν κάποια νεφελώδη ιδεολογήματα για τη δουλειά τους. Η προσφορά τους είναι αυταπόδεικτη. Αντιθέτως οι απασχολούμενοι στον τριτογενή τομέα των υπηρεσιών, δεν αρκούνται στην υψηλότερη αμοιβή που εισπράττουν, αλλά αγωνιούν να δώσουν και ανώτερο νόημα σε αυτό που κάνουν. Το επάγγελμα έγινε ιδεολογία. Ο καλώς εννοούμενος επικερδής χαρακτήρας αποσιωπάται συστηματικά και προβάλλεται κατά κόρον σα ζωτική ωφέλεια για το κοινωνικό σύνολο. Οι χρηματιστές κόπτονται για την «ανάπτυξη», οι διαφημιστές μοχθούν για την «επικοινωνία», οι ασφαλιστές χτίζουν την «ασφαλιστική συνείδηση», οι δημοσιογράφοι αγωνιούν για την «ενημέρωση» κοκ. Εξ ου και το καταγέλαστο ορισμένων ότι ασκούν λειτούργημα. Η κοινωνία που διευθύνεται από τους εγγράμματους, έχει περί πολλού αυτά τα επαγγέλματα και περιφρονεί εξόφθαλμα τον αγρότη και τον εργάτη. Απόδειξη ότι τους αμείβει με τα χαμηλότερα των εισοδημάτων και τους επιφυλάσσει πενιχρές συντάξεις και ανεπαρκέστατη υγειονομική περίθαλψη. Ουδείς ζηλεύει τη μοίρα τους.
Οι νέοι ονειρεύονται να σπουδάσουν για να κάνουν καριέρα σε κάποιες από τις μοντέρνες και αστραφτερές δουλειές. Αυτές έχουν πέραση, προσφέρουν υψηλές αμοιβές και απείρως υψηλότερο κοινωνικό στάτους. Δεν υποψιάζονται καν πως η καριέρα είναι η δική τους κοιλάδα των δακρύων. Για να πετύχεις σε αυτές τις δουλειές, το παν είναι να ξέρεις να πουλάς τον εαυτό σου. Αλλού σε θέλουν τολμηρό και επιθετικό και αλλού μετρημένο και αξιόπιστο. Οι απαιτήσεις αλλάζουν ανάλογα με τον κλάδο. Άλλο σειλς και άλλο φαϊνανς. Σ’ αυτή την κωμωδία του αγκρέσιβ ή του ρελαϊαμπλ δε θα σταματήσεις ποτέ να συμμετέχεις, αυτή θα σε κρατάει στη δουλειά. Επίσης από την ημέρα που θα εισέλθεις σε έναν κλάδο, θα πρέπει να ασπαστείς και τις ιδεοληψίες του, σα να μυείσαι σε θρησκευτική αίρεση. Ο κλάδος υπεράνω όλων. Είναι ο ιερός δεσμός που προστατεύει και ανυψώνει τα μέλη του, ασχέτως των εσωτερικών ανταγωνισμών. Με αυτή τη συντεχνιακή αντίληψη της χειρίστης μορφής οι «συνάδελφοι» θωρακίζουν την επαγγελματική τους ιδιότητα και διεκδικούν από την κοινωνία διαρκώς και νέα προνόμια. Μαζί με την είσοδο στην αγορά εργασίας των νέων επαγγελμάτων εισήχθη και η δυτική νοοτροπία του ολοκληρωτικά αφοσιωμένου στην δουλειά του προτεστάντη. Ο χρόνος που αφιερώνουν οι υπάλληλοι στην εταιρεία είναι τρομακτικός.

Στις σύγχρονες επιχειρήσεις η εργασιακή σκλαβιά επανήλθε λουστραρισμένη, αλλά εξίσου εξοντωτική. Η μοίρα του σπουδασμένου εργαζόμενου είναι δυσμενέστερη από αυτή του αγράμματου εργάτη. Το καθορισμένο ωράριο θεωρείται παρωχημένη αντίληψη, και η αμοιβή για υπερωρίες είναι αδιανόητη. Οι υπάλληλοι δουλεύουν εντυπωσιακά περισσότερες ώρες από τις προβλεπόμενες από το νόμο, απασχολούνται Σαββατοκύριακα και αργίες χωρίς την ανάλογη αμοιβή. Τα εξοντωτικά δωδεκάωρα δουλειάς είναι nonstop. Η μεσημβρινή σιέστα έχει τεθεί πλέον και στη χώρα μας υπό διωγμόν, κατάντησε μομφή. Λένε πως αυτός κοιμάται μεσημέρι εννοώντας πως είναι εκτός πνεύματος, εν ολίγοις ακατάλληλος. Ο ύπνος του μεσημεριού είναι βάλσαμο για τη ψυχική και τη σωματική υγεία και εννοείται, συμβάλλει καίρια στη μακροβιότητα. Είναι κατά πολύ πιο απαραίτητος και ζωογόνος από όλες τις χελθι βιταμίνες, τα σπα και τις λοιπές τεχνικές στήριξης του ανθρώπινου οργανισμού.

Ο ευπρεπής μισθός και ίσως κάποιο ετήσιο bonus που παρέχουν οι εταιρείες στα μοντέρνα εργατόσκυλα δεν αντισταθμίζουν τις ατέλειωτες ώρες πρόσθετης δουλειάς. Γι αυτό υπάρχουν συνήθως κάποιες έξτρα παροχές κολακείας: το ωραίο γραφείο (με παράθυρο ή όχι ανάλογα με τη θέση σου στην ιεραρχία) και κάποιοι φανταχτεροί τίτλοι που ουσιαστικά δε σημαίνουν τίποτε. Προβιβάζεσαι σε εξέκιουτιβ, σινιορ εξέκιουτιβ, κορντινέιτορ, σουπερβάιζορ, νταιρέκτορ, βάιζπρεζιντεν, τσιφ, μέλος του εξέκιουτιβ μπόρντ και άλλα του σωρού και χωρίς νόημα. Η επιτυχημένη καριέρα σε μια σύγχρονη εταιρεία αποτελείται από δύο βασικά στοιχεία: την όλο και μεγαλύτερη «τρέλα» για δουλειά και το λόγιαλτυ (πιστότητα) για την εταιρεία και τους στόχους της. Επίσης είναι απαραίτητο να συμμεριστείς κάποιες νέες αξίες. Όπως το σχιζοφρενικό «άλλο δουλειά και άλλο φιλία» λές και ο άνθρωπος μπορεί να κάνει αναστολή αισθημάτων. Ή το δόγμα ότι με κάθε θυσία πρέπει να φέρεις σε πέρας την αποστολή που σού ανέθεσαν. Όλα αυτά καλύπτονται με την πρόστυχη στρεψοδικία του σωστού επαγγελματία. Που σημαίνει ότι προκειμένου να γίνει η δουλειά σου όλα επιτρέπονται. Η δουλειά προηγείται κάθε ανθρώπινου αισθήματος, φιλία, αγάπη, δίκιο, κατανόηση είναι δευτερεύοντα. Λέμε είμαι προφέσιοναλ και αυτό τα εξηγεί όλα. Και ο Αλ Καπόνε προφέσιοναλ ήτανε.

Το πλέον ψυχοφθόρο για τον εργαζόμενο είναι πως πρέπει να δίνει κάθε μέρα εξετάσεις. Τα σύγχρονα επαγγέλματα έχουν υψηλό βαθμό ανασφάλειας σε σχέση με τα παραδοσιακά. Και απείρως σκληρότερο ανταγωνισμό τόσο εξωτερικό, από άλλες ομοειδείς εταιρείες, όσο και κυρίως εσωτερικό, από άλλους καπάτσους που εποφθαλμιούν την ίδια θέση. Ακόμη και το υψηλόβαθμο στέλεχος δεν αισθάνεται σιγουριά: πάει ένα πρωί στη δουλειά και χωρίς καμιά προειδοποίηση βρίσκει το γραφείο του στο διάδρομο.
Στο πίσω μέρος του κεφαλιού μας όλοι ξέρουμε ότι στον κόσμο δεν ήρθαμε για να κάνουμε καριέρα, λεφτά και όνομα, ήρθαμε πρωτίστως για να ζήσουμε και ει δυνατόν να αφήσουμε αυτό τον κόσμο λίγο καλύτερο από ότι τον βρήκαμε. Αλλά δε ζούμε κι αυτό μας τρελαίνει. Το άγχος, το στρες, ο φόβος, η ντροπή, η περιφρόνηση, η επιθετικότητα, η θέληση της δύναμης γεννιούνται από μια καταπιεσμένη θέληση για ζωή. Με την πιο κοινή λογική όσες ώρες δουλεύεις, άλλες τόσες πρέπει να έχεις ελεύθερες για να χαρείς αυτά που έβγαλες. Όμως ο νέος άνθρωπος σπαταλά όλο το χρόνο, την ευφυία, την εφευρετικότητα και τις εμπνεύσεις του για την καριέρα του και όχι για τη ζωή του. Ο ψυχισμός του μολύνεται από αυτό το δηλητηριώδες αλισβερίσι.
Φυσικά, το εξέκιουτιβ τερατάκι γραφείου θα μεταφέρει μακάβρια το πάρε δώσε και στις προσωπικές του σχέσεις. «Αυτά έκανα για σένα, περιμένω ανταπόδοση».
Μοιραία οι λαμπρές καριέρες είναι πυραμίδες που θεμελιώνονται πάνω σε προσωπικές και οικογενειακές τραγωδίες.

Δεκαήμερο εκδηλώσεων, ενάντια στην κατανάλωση… (9-17 Μαΐου)

Δεκαήμερο εκδηλώσεων, ενάντια στην κατανάλωση… (9-17/5/09)
Η κριτική στην κουλτούρα της κατανάλωσης, η δημιουργία αποτελεσματικών δομών απεμπλοκής από τις αλυσίδες καταστημάτων και τις κυρίαρχες αντιλήψεις, το πρόταγμα της ισότιμης συνεργασίας μεταξύ αυτοοργανωμένων συλλογικοτήτων, μας οδήγησε (16 ομάδες) να συντονίσουμε τις αντικαταναλωτικές μας δράσεις σε 12 διαφορετικούς χώρους και να διοργανώσουμε τις “ΓΙΟΡΤΕΣ Αυτοοργάνωσης, Μοιράσματος, Υπευθυνότητας και Απελευθέρωσης” από 9-17 Μαΐου.

Διευκρινήσεις:
Το πάρτυ γενεθλίων του Σποροχώρου είναι παραδοσιακά ολοήμερο…
Συμμετέχουμε στη διοργάνωση της πορείας ενάντια στο συνέδριο της Bionova (http://sporos.org/koinostopos_actions)

το πρόγραμμα των εκδηλώσεων

ΣΑΒΒΑΤΟ 9/5/09

1. 12:00 παρέμβαση στην Στουρνάρη για το ελεύθερο λογισμικό (sid-away from keyboard)
2. 12:00-17:00 χαριστικό και μεταποιητικό παζάρι ρούχων στον Σπόρο
3. 12:00-17:00 χαριστικό παζάρι και αντικαταναλωτικές δράσεις στην πλ. Μεταμορφώσεως στο Μοσχάτο (Μεσσοποταμία)
4. 14:00 εναλλακτική δόμηση στο πάρκο Ναυαρίνου
5. 17:00 ενημέρωση για την παγκόσμια σύνοδο για το κλίμα-Κοπεγχάγη 2009 στο πάρκο Ναυρίνου (FARMA)
6. 20:00 εναλλακτική κατοίκηση της τρίτης ηλικίας στο πάρκο Ναυαρίνου
7. 21:00 αντί-παζάρι στο στρατόπεδο Μαρκοπούλου στα Χανιά (Πρωτοβουλία Χανιωτών και συνέλευση κατοίκων γειτονιάς)

ΚΥΡΙΑΚΗ 10/5/09

1. 12:00 ποδηλατοπορεία από το Πεδίο του Άρεως. (ΠΟΔΗΛΑΤισσΕΣ)
2. 12:00-18:00 Χαριστικό παζάρι φυτών, παιχνιδιών, ρούχων και γλέντι στο Πάρκο Ναυαρίνου
3. 15:00 εργαστήριο αυτομόρφωσης για τα φωτοβολταϊκά στο πάρκο Ναυρίνου (FARMA)
4. 12:00-15:00 άνοιγμα φύλλου για πίτες στο κηπάκι της Τσαμαδού (Συλλογική κουζίνα)
5. 15:00 εργαστήριο βοτανοθεραπείας στο κηπάκι της Τσαμαδού (ομάδα αυτοδιαχείρισης της υγείας)

ΔΕΥΤΕΡΑ 11/5/09

1. 18:00-22:00 ελεύθερο σεμινάριο κοσμήματος στο χώρο του συν άπειρο (ufu -ελεύθερα σεμινάρια κοσμήματος)

ΤΡΙΤΗ 12/5

1. 18:00 Εργαστήριο πλεξίματος στο πάρκο Ναυαρίνου.

ΤΕΤΑΡΤΗ 13/5/09

1. 14:30-20:00 μαγειρεύουμε και τρώμε στο Αυτόνομο στέκι (Συλλογική κουζίνα)
2. 21:00 προβολή No Ticket Cinema στο Αυτόνομο Στέκι

ΠΕΜΠΤΗ 14/5/09

1. 21:00 Προβολή ταινίας στο Πάρκο Κύπρου και Πατησίων
2. 18:00 DIY συνεργείο ποδηλάτων στο πάρκο Ναυαρίνου

ΣΑΒΒΑΤΟ 16/5/09

1. 12:00 χαριστικό παζάρι στην ΡΟΔΟ στο Ζέφυρο κατάληψη του παλιού κυλικείου

ΚΥΡΙΑΚΗ 17/5/09

1. 12:00 παιδική κουζίνα στην κατάληψη του κτήματος Πραπόπουλου (παιδικό στέκι)

Το σκοτεινό φεγγάρι φωτιζει το σκοτεινό κόσμο…

Κι’ όμως υπάρχουν άντρες που κλαίνε! Άντρες που πιστεύουν πως είσαι πιο σημαντική    απ’τη ζωή τους.  Άντρες που θέλουν να σε πηδήξουν όχι ως αυτοσκοπό,  αλλά ως ελάχιστη ανταπόδωση της αγκαλιάς που τους προσέφερες. Και δε θα καταλάβεις ποτέ τι βρίσκεται στο μυαλό τους, αφού ούτε οι ίδιοι θα καταλάβουν.

Κι’ όμως υπάρχουν άντρες που δεν μπορείς να τους ακολουθήσεις στη σκέψη, να βγάλεις μαζί τους συμπεράσματα για τη ζωή. Ζεις μαζί τους μα η δική τους ζωή δεν είναι εκεί. Και καταφέρνουν να την ανακαλύψουν όταν την αντιγράψουν σε μια κόλλα χαρτί.  Και καταφέρνουν να φερθούν φυσιολογικά μόνο σε ένα εικονικό περιβάλλον, γιατί τη πραγματικότητα με τίποτα δεν την αντέχουν αλλά ποτέ δε θα στο πούν.

Εσύ τους λές συγγραφείς, σκηνοθέτες, διανοούμενους…γυναίκες, εγώ τους λέω ευαίσθητους δεν έχει σημασία. Σημασία έχει πως η ζωή μαζί τους είναι δύσκολη κα μη τη δοκιμάσεις αν δεν είσαι έτοιμη να απογοητευτείς. Στο μελλον θα σου εξηγήσω γιατί θα απογοητευτέις.

Υπάρχουν άντρες που αντιμετωπίζουν το θάνατο δημιουργώντας ζωή πολλές φορές. Τους αρέσει να κοιτάζουν τη ζωή τους σαν παρατηρητές. Πασχίζουν μια ζωή να βρούνε το τίτλο του έργου. Και το έργο τους ποτέ δεν τελειώνει. Αν θες να μάθεις το γιατί δες τη ταινία.

Στις τελευταίες τους μέρες, αδύναμοι πια ακούν τη ζωή μέσα από ένα ακουστικό αλλά στη πραγματικότητα σε υπακούν.

[Η ταινία του Charlie Kaufman , (Synecdoche, New York) είναι συνέχεια της ιδιοφυούς του παρουσίας, όπως πιθανώς έχει αντιληφθεί κάποιος από την "Αιώνια λιακάδα ενός αψεγάδιαστου μυαλού", και του "Μυαλού του John Malkovic" η οποία σε συνδυασμό με το ταλέντο του Philip Seymour Hoffmanείναι ικανή να σε γοητέυσει]

Ψίτ, ξύπνα!

Εσύ κάνεις σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Σαν να μη σου έχουν μιλήσει,  σαν να μη σου έχουν τηλεφωνήσει, σαν να μην είσαι εμεί.  Πάλι κάνεις τα ίδια. Αφήνεις τα πράγματα να συμβαίνουν και στη καλύτερη περίπτωση αφήνεις κάποιες καλές εντυπώσεις. Έπειτα από όλα αυτά παραπονιέσαι πως τίποτα δεν αλλάζει και τα πράγματα είναι στάσιμα.

Στο ενδιάμεσο όμως έχεις ακολουθήσει το ξένο δρόμο, έχεις δει την άλλη πλευρά αλλά δεν έχεις αγγίξει,  δεν έχεις υπερβεί τα εσκαμμένα. Και ενώ κάνεις κηρύγματα στους ταλαίπωρους ανθρώπους γύρω σου, πως τα πράγματα δεν συμβαίνουν από μόνα τους, είναι οι άνθρωποι μέσα από τις κινήσεις τους που τα κάνουν να συμβαίνουν, εσύ σχεδόν αποκλειστικά μένεις στάσιμος.

Εσύ που λες πως δε γίνεται πάντα να μας φταίνε οι άλλοι, εντελώς τυχαία, δεν εντοπίζεις κανένα ελάττωμα στον εαυτό σου και τη βρίσκεις έτσι γιατί το βράδυ (λέμε τώρα) κοιμάσαι ήσυχος.

Ε! Πάρτο χαμπάρι. Δεν τολμάς, άρα δεν προχωράς!

Πιθανότατα υπάρχει ακόμα η ευκαιρία να σοβαρευτείς και να αναλάβεις το μερίδιο της ευθύνης που σου αναλογεί. Χωρίς μεγάλα λόγια, χωρίς επιτηδευμένες λέξεις, χωρίς ψευδαισθήσεις. Κάνε αυτό που έχεις να κάνεις χωρίς να χάνεσαι στις σκέψεις σου γιατί έτσι δε βγαίνει τίποτα.

Ο χρόνος φεύγει. Θες, δε θες.

Free Floating Anxiety

Υπάρχουν άνθρωποι που σε περιμένουν να γυρίσεις.  Υπάρχουν άνθρωποι που δεν θέλουν να φύγεις. Το βλέμμα τους, η κίνησή τους, ο δισταγμός στη φωνή τους σε κάνουν να καταλαβαίνεις οτι λένε την αλήθεια. Τα μάτια δύσκολα σε γελούν. Υπάρχουν άνθρωποι που άντεξαν, ο καθένας με το δικό του τρόπο. Εσύ είσαι κάπου ανάμεσα. Και δε θα ήθελες να μην ήσουν. Δε θα ήθελες να κοίταζες τριγύρω και να ανακάλυπτες πως είσαι μόνος.

Υπάρχουν άνθρωποι που σου μιλάνε. Λιγότερο με τα λόγια τους και περισσότερο με τη ψυχή τους. Δεν είναι υπέροχο? Ακόμα και σε αυτές τις δύσκολες εποχές υπάρχουν κάποιοι που μιλούν με τη ψυχή. Και εσύ τους ακούς.  Δεν δίνεις πάντα σημασία. Δεν δίνεις σημασία σε όλα. Αλλά ακούς.  Απολαμβάνεις τη συνάντηση μαζί τους με ένα δικό σου τρόπο. Αφήνεις το κορμί σου και το συκαταβατικό χαμόγελο στη καρέκλα, και σηκώνεται η σκιά σου με μια φωτογραφική μηχανή να αποθανατίσει τη στιγμή.  Να δημιουργήσει μια εικόνα από δυο πρόσωπα στη μνήμη. Μόνο που αυτή η μικρή εγωϊστική περιπέτεια στοιχίζει σε λέξεις.  Πρέπει να σέβεσαι τις λέξεις, ειδικά αυτές που δίνουν νόημα στα λόγια τους.

Υπάρχουν γεγονότα.  Άσχημα.  Στενάχωρα. Καταθλιπτικά.  Πρέπει να κρατήσεις μια στάση. Να πάρεις μια, δυο, δεκάδες αποφάσεις. Να τα αγγίξεις με νέα γγονότα που θα αφήνουν πιο ευχάριστες αναμνήσεις. Ανάθεμα και αν βρίσκεται πάντα αυτός ο τρόπος.

Υπάρχουν αναμνήσεις και φόβοι. Καταλοιπα από το παρελθόν και απρόβλεπτα από το μέλλον. Είναι ικανά μεσά σε λίγες στιγμές να σε αδειάσουν σε κάποια γωνία του χρόνου χάνοντας το βαγόνι που περνά. Είναι ικανά να σε οδηγήσουν στο λαβύρινθο που μάταια προσπαθείς να αποφύγεις.

Υπάρχουν ταξίδια. Ανάμεσα στις πόλεις, ανάμεσα στις ιδέες, ανάμεσα στα συναισθήματα και κυρίως ανάμεσα στο χρόνο.  Ανακαλύπτεις πως οι δείκτες του ρολογιού δεν κινούνται πάντα προς τη γνωστή κατεύθηνση. Η φρίκη που γεμίζει αυτή την στιγμή είναι ανεπανάληπτη. Αισθάνεσαι ανίκανος να μιλήσεις, να προχωρήσεις. Φαντάσου πως είναι να μη γνωρίζεις αν προχωράς μπροστά η πίσω.

Όταν δεν έχεις τη δύναμη να κατανοήσεις τη παρούσα κατάσταση αλλά ούτε και το μέλλον, με αποτέλεσμα να ξεσπάς βίαια, παράλογα και φαινομενικά αναίτια,  όταν το παρόν οδηγεί σε αδιέξοδο και το μέλλον παρουσιάζεται ως πηγή ανεπιθύμητων συνεπειών τότε νομίζω πως οι αντιδράσεις δηλώνουν αυτό που στη ψυχανάλυση ονομάζεται ελεύθερα κυμαινόμενο άγχος (FFA).